Rozdział 12

Słowa nieznajomego mężczyzny sprawiły, że poczułam przeszywający mnie po plecach nieprzyjemny dreszcz. Wciąż stałam w tym samym miejscu, a w mojej głowie roiło się od miliona podstawowych pytań, które miałam ochotę zadać w jednym momencie. Z drugiej zaś strony, każdy zdrowo myślący człowiek przygotowywałby się właśnie do ucieczki lub do jakiejkolwiek obrony. Tymczasem ja odrzuciłam od siebie chęć wycofania się. Zaszłam za daleko, bym teraz mogła tak po prostu odwrócić się za siebie i podążyć tam, skąd przybyłam. Dostałam szansę, którą zamierzałam dobrze wykorzystać. Ufałam ludziom za bardzo, doskonale to wiedziałam, ale ów mężczyzna wydawał się posiadać wiedzę, której potrzebowałam do tego, by ułożyć w całość porozrzucaną historię o moim pochodzeniu, o moim prawdziwym życiu.

- Czy tajemniczy D. to ty? – zapytałam po krótkiej chwili, chcąc przerwać w końcu to niepokojące milczenie. Nie odpowiedział od razu, jakby starał się dobierać odpowiednie słowa.

- Zawsze marzyłem o takiej rodzinie, o takiej córce – powiedział, uśmiechając się nieśmiało w moją stronę. Serce automatycznie zaczęło wybijać szybszy rytm. – Ale niestety nigdy nie było mi to dane. Nazywam się Roger Brown, jestem przyjacielem Daniela, twojego ojca.

- Więc notatka mówiła prawdę? – spytałam natychmiast, choć w głębi serca wiedziałam, że mówił prawdę.

Mężczyzna kiwnął jedynie głową, a ja poczułam coś bardzo podobnego do ulgi. Jakiś wewnętrzny głos podpowiadał mi, że liścik od tajemniczego nieznajomego rzeczywiście był prawdziwy. Moje wątpliwości na dobre rozwiały się, kiedy przeczytałam jeden z listów mamy, ale teraz musiałam mieć potwierdzenie w postaci żywych słów. Dostałam je i byłam z tego powodu naprawdę zadowolona. Nie mogłam uwierzyć, że własny ojciec mógł skazać mnie na to, czego dopuścił się Conrad. Nie łączyły nas żadne więzy krwi, dlatego tak łatwo poddał się rozkazom i groźbom Gregora. Nie byłam jego rodzoną córką, nie zżerało go aż takie poczucie winy, jakie powinno. Zawsze był dla mnie wzorem ojca, do czasu zrobienia ze mnie zapłaty za swoje długi. Podziwiałam i wierzyłam w niego nawet wtedy, gdy zaczęły się jego problemy z alkoholizmem. Wierzyłam, że w końcu otrząśnie się i z tego. Nigdy natomiast nie spodziewałam się, że będzie w stanie zdradzić mnie w tak okrutny sposób. Cieszyłam się, że nie był moim prawdziwym ojcem, a ogromny kamień obarczony jedynie bólem, spadł mi z serca.

- Co dzieje się z tatą? Gdzie teraz jest? – czym prędzej przerwałam bezcelowe rozmyślania o Conradzie, przypominając sobie osobę, która znaczyła dla mnie o wiele więcej.

Pragnęłam z całych sił spotkać się z Danielem, poznać go. Nie było mowy o odnowieniu naszych kontaktów, bowiem nigdy ich nie mieliśmy. Nie wiedziałam, kiedy dokładnie odszedł ode mnie i mamy lub co przyczyniło się do tego, że zostałyśmy same, a do jej życia wkroczył Conrad. Bardzo chciałam się tego dowiedzieć i nie mogłam doczekać się tej chwili. Odnosiłam jednak wrażenie, że spełnienie mojego marzenia będzie musiało jeszcze poczekać. Od razu przypomniałam sobie rozmowę z Harrym zaraz po tym, jak zapoznaliśmy się z treścią pozostawionej notatki. Chłopak zwrócił uwagę, że adresat mógł znajdować się w więzieniu. To wyjaśniałoby, dlaczego Daniela nie było tutaj z nami. Czułam, że miał poważne kłopoty, ale mimo wszystko, miałam ogromną nadzieję, że będę mogła jakoś mu pomóc.

- Odsiaduje wyrok, powinien być wolny za kilka miesięcy – powiedział Roger, a w jego głosie dało się słyszeć smutek. – Conrad go wrobił, tuż po śmierci twojej mamy.

Zamarłam na moment. Nie sądziłam, że wszystko zaczęło zdecydowanie wcześniej. Kiedy mama przegrała walkę z nowotworem, miałam piętnaście lat, a więc oznaczało to, że Daniel spędzał już czwarty rok w więzieniu. Wzdrygnęłam się na samą myśl o tym, a w sercu poczułam znaczące ukłucie. Nie byłam nawet w stanie wyobrazić sobie tego, przez co przeszedł od tamtej pory. Więzienne piekło zmieniało człowieka już na zawsze.

- Bardzo chce cię poznać i żałuje, że nie możesz go odwiedzić – kontynuował Roger, a we mnie wzbierał się jeszcze większy smutek. – Ustalono bardzo wysoką kaucję, jestem przekonany, że Conrad maczał w tym swoje palce. Nie mam takiej sumy, żeby wyciągnąć twojego ojca. Ale wiem, że odnowiłaś kontakt ze swoim kuzynem, może gdybyś poprosiła go o pożyczkę...

Żałowałam, że sama nie mogłam pomóc Danielowi, ale nie zamierzałam prosić Zayna o tak wielką przysługę. Chciałam trzymać go jak najdalej od mojej przeszłości, dlatego odeszłam. Nie mogłam tak po prostu wrócić, prosząc od razu o pieniądze. Jakim człowiekiem bym była? Musiałam znaleźć inny sposób na to, by jak najszybciej zobaczyć się z tatą. Miałam mu tyle do powiedzenia, chciałam zadać mnóstwo istotnych dla mnie pytań. Był moją jedyną prawdziwą rodziną.

- Nie mogę tego zrobić, nie chcę, żeby miał z tym coś wspólnego – powiedziałam, spoglądając na mężczyznę. – Spróbuję wymyślić coś innego. Jak trafiłeś na mój trop?

- Ciężko było cię namierzyć – przyznał, przechadzając się tam i z powrotem. – Nie mieliśmy pojęcia, że jesteś tak blisko, tutaj w Londynie. Daniel powiedział, że mogę zatrzymać się w tym domku, a gdy do niego dotarłem, zastałem twoją przyjaciółkę Kaylę. Była pewna, że niedługo się zjawisz, dlatego postanowiłem poczekać. Dziewczyna miała rację, ale nie wiem, co się z nią stało. Pewnego dnia po prostu zniknęła.

Typowe zagranie Ferland, pomyślałam. Poniekąd rozumiałam jej zachowanie, ale nigdy dla siebie nie wybrałabym wiecznej ucieczki. Szczególnie wiedząc, że tak naprawdę nigdzie nie było bezpiecznego miejsca. Co prawda uciekłam z Nowego Jorku, bo nie widziałam innego wyjścia, by chronić przede wszystkim Hope, jednak w Londynie na podróż się skończyła. Dostawałam pogróżki, ale doskonale zdawałam sobie sprawę, że zmiana miejsca nie uwolni mnie od prześladowań ze strony Gregora. Miał władzę, dzięki której odnalazłby mnie nawet pod ziemią. Dlatego z wielkim trudem przyjęłam to do wiadomości, starałam się nie dać zastraszać i robić wszystko, by Hope niczego nie zabrakło. Pod tym względem zawiodłam na całej linii, a ta strata wciąż dawała o sobie znać.

Starałam się, by groźby Gregora aż tak bardzo mnie nie paraliżowały, jednak on zawsze wiedział, jak zrobić na mnie wrażenie. Kiedy zaatakował Harry'ego, zrozumiałam, że powinnam przestać go ignorować. Można było spodziewać się po nim wszystkiego, a odkąd podejrzewałam go o związek ze śmiercią siostry, nie miałam wątpliwości, że mógłby posunąć się nawet do zabicia niewinnego człowieka. Chciał za wszelką cenę postawić na swoim i nie patrzył na to, jakie przeszkody będzie musiał ominąć.

Harry. Za każdym razem, kiedy go wspominałam, moje serce biło w innym rytmie niż zazwyczaj. Miałam do siebie ogromny żal o to, w jaki sposób go zostawiłam. Pozwoliłam na takie, a nie inne pożegnanie, pozwoliłam, by wierzył, że następnego dnia wszystko będzie dobrze. Lubiłam tę jego naiwność, jeśli chodziło o moją osobę. Uwielbiałam i do granic możliwości doceniałam jego wiarę w to, że byłam silnym człowiekiem. Może poniekąd miał rację. Zostawienie go bez żadnego słowa wyjaśnienia wymagało od

e mnie zebrania ogromnych pokładów siły. Dziwiłam się, że udało mi się tego dokonać. Choć czasem miałam ochotę zawrócić, rozum podpowiadał mi, że podjęłam właściwą decyzję. Chroniłam kogoś, kto znaczył dla mnie więcej niż bym chciała.

- Zostawię cię samą, powinnaś przeczytać wszystkie listy od mamy – z przemyśleń wyrwał mnie głos Rogera, który lekko się uśmiechał, wskazując palcem na skrzynkę, leżącą tuż obok. – Zadzwoń, kiedy będziesz gotowa. Nie znałem dobrze Alice, ale mogę ci trochę o niej opowiedzieć.

Wzięłam od niego karteczkę z numerem telefonu, a w odpowiedzi podarowałam mu jedynie blady uśmiech. Nie było stać mnie na nic więcej, czułam jak znów zaschło mi w gardle. Czekało na mnie kilka listów do przeczytania, ale prawdę mówiąc nie wiedziałam, czy w ogóle chciałam znać ich treść. Owszem, pragnęłam wreszcie poznać prawdę o sobie, o prawdziwej rodzinie, ale jednocześnie bałam się tego, co mogłam znaleźć w tych listach. Ktoś przecież musiał być odpowiedzialny za to, że dorastałam w innej rodzinie. Obawiałam się, że prawda będzie zbyt bolesna. Mogłam poczekać również na wersję Daniela, jednak perspektywa kilku miesięcy bardziej przypominała wieczność. Nie miałam tyle czasu.

Chwyciłam z powrotem skrzynkę i ostrożnie ją otworzyłam. Wzięłam następną w kolejności kopertę, biorąc głęboki wdech. Wcale nie byłam na to przygotowana, jednak nie mogłam pozwolić, by strach całkowicie mną zawładnął. Musiałam wyjść mu naprzeciw.

Kochana Ronnie,

To początek Twojej historii. Żałuję, że prawdopodobnie dowiesz się wszystkiego z tych listów, choć wolałabym powiedzieć Ci to osobiście. Czuję niestety, że ten moment nigdy nie nadejdzie, a ja nie mogłabym odejść, nie wyjawiając prawdy. Mam nadzieję, że mnie zrozumiesz.

Twój prawdziwy ojciec bardzo na Ciebie czekał. Marzył o tym, by mieć córkę. Nie byliśmy małżeństwem, gdy zaszłam w ciążę. Odpowiadał nam swobodny układ, który przynosił wiele korzyści. Wszystko było już gotowe na Twoje przyjście, choć zostało jeszcze kilka tygodni. Nie umiałam się Ciebie doczekać. Już wtedy byłaś moim oczkiem w głowie. Ale im bliżej było do porodu, tym Daniel bardziej zaczynał panikować. Nie wytrzymał tego napięcia. Powiedział, że nie jest gotowy, by się nami zająć. Uciekł, jak zwykły tchórz.

Ale wierzyłam w niego. Wierzyłam, że potrzebował jedynie czasu. Byliśmy tacy młodzi... Rzeczywiście, wrócił po kilkunastu dniach. Na Twój widok bardzo się wzruszył, pokochał Cię od pierwszego wejrzenia, widziałam to w jego oczach. Ale to niczego nie zmieniło. Nie był gotowy, by zostać ojcem. A ja pozwoliłam mu odejść. Dla dobra całej naszej trójki. Starałam się chronić Cię na wszelkie możliwe sposoby, a poświęcenie miłości mojego życia było tego warte.

Mam nadzieję, że sama nigdy nie będziesz musiała stanąć przed takim wyborem, ale jeśli już tak się stanie, pamiętaj, by się nie poddawać. Miłość pokona każdą przeszkodę.

Mama.

Harry. Mimowolnie znów o nim pomyślałam. Czy mogłam również zaliczyć naszą historię do tego, o czym wspomniała Alice? Poświęciłam to, co do niego czułam, wybierając świadomie ochronę. Z myślą, że trzymałam go z dala od niebezpieczeństwa, żyło mi się zdecydowanie lżej. Gdybym jeszcze raz stanęła przed takim wyborem, poszłabym dokładnie tą samą drogą. Sama musiałam podjąć walkę z przeszłością, by nie ucierpiały na tym drogie mi osoby. Od momentu, kiedy Conrad wydał mnie w ręce Gregora, zostałam skazana na samotność. Czas spędzony z Harrym dawał mi jednak poczucie, że wcale nie musiało tak być. Ale za jaką cenę?

Zamknęłam na chwilę zmęczone powieki, czując jak chłodne powietrze otula całe moje ciało, powodując na nim gęsią skórkę. Nie wiedziałam, co dalej robić. Daniel wychodził z więzienia dopiero za kilka miesięcy i byłam niemalże pewna, że nie zdołam przyspieszyć tego procesu. Chciałam zapytać, dlaczego tak bardzo bał się być moim ojcem. Nie znałam jeszcze całej historii i z całych sił powstrzymywałam się, by nie zrzucić na niego całej winy. Może gdyby z nami został, życie toczyłoby się innym rytmem. Mama nie zdołałaby pokonać choroby, ale gdyby Daniel przyjął mnie pod swoje skrzydła, może nigdy nie trafiłabym w ręce Gregora. Było naprawdę mnóstwo lepszych scenariuszy, ale nie widziałam większego sensu w tym, by się nad nimi zastanawiać. Nie mogłam cofnąć czasu, a to bolało chyba najbardziej.

Ronnie, Ronnie, Ronnie!

Harry. Tęskniłam za nim tak bardzo, że jego głos wciąż odbijał się echem w mojej głowie. Ciężko było mi się do tego przyznać przed samą sobą, a tym bardziej przed nim, ale naprawdę potrzebowałam jego pomocy. Spadł z nieba specjalnie dla mnie, a to zdecydowanie grzało w sercu. Miałam ogromną nadzieję, że pomimo mojego zachowania, zdawał sobie sprawę, że bardzo byłam mu wdzięczna. W tak krótkim czasie stał się dla mnie najbliższą osobą. Nie chciałam tego tracić, ale z drugiej strony dobrze wiedziałam, że była to jedyna właściwa decyzja.

Ronnie!

Nie mogłam dłużej słuchać głosu, na dźwięk którego drżało całe moje ciało. Miał na mnie niesamowity wpływ. Ostrożnie otworzyłam oczy, niechętnie uwalniając się z objęć nieobliczalnej wyobraźni. Westchnęłam ciężko, spoglądając przed siebie, jednak nie zdążyłam w porę zareagować.

- Ronnie – usłyszałam znajomy głos tuż nad sobą i dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że wszystko działo się naprawdę. – Nic ci nie jest?

Odważyłam się spojrzeć w jego tęczówki, w których zobaczyłam szczerą troskę. Moje ciało zareagowało dopiero teraz.

Podniosłam się z miejsca jak oparzona, odrzucając na bok drewnianą skrzynkę, z której momentalnie wysypały się listy i inne drobiazgi. Zaczęłam gorączkowo rozglądać się dookoła, mając obawy, że ktoś przez cały czas nas obserwował. Dlaczego wciąż przeczuwałam, że wydarzy się coś złego? Pokręciłam głową w celu odpędzenia wszystkich nieprzyjemnych myśli i czym prędzej zaczęłam zbierać porozrzucane wszędzie rzeczy.

- Co tutaj robisz? - zapytałam natychmiast, starając się nie patrzeć w jego stronę. – Jak mnie znalazłeś?

- Myślisz, że dla kogoś takiego jak ja, było to trudne zadanie? - w głosie Harry'ego dało się wyczuć nutkę złości, ale nie mogłam mu tego zabronić. Miał pełne prawo, żeby się na mnie wściekać. – Wiesz jak bardzo się martwiłem?

Nie chciałam tego słuchać, nie mogłam znieść tego, że go zraniłam. Harry pomógł pozbierać mi wszystkie rzeczy, niecierpliwie czekając na to, aż w końcu się odezwę. Ale co mogłam mu powiedzieć? Zwykłe „przepraszam” nie wydawało się w porządku.

Odłożyłam skrzynkę z powrotem na stopniu, wyprostowałam się i odwróciłam na pięcie, nie patrząc w stronę chłopaka. Miałam nadzieję, że może przez moją ignorancję w końcu sobie odpuści i zostawi mnie w spokoju. Nie miałam rozwiązania na inny bieg wydarzeń.

- Jaka ty jesteś uparta – po chwili poczułam na swoim lewym nadgarstku mocny i zdecydowany uścisk. Westchnęłam ciężko, poddając się. Wciąż stałam do niego plecami. – Ronnie, co mam zrobić, żebyś zrozumiała, że naprawdę mi na tobie zależy?

- A co się musi stać, żebyś zrozumiał, że jesteś w niebezpieczeństwie, kiedy ze mną przebywasz? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie, gwałtownie odwracając się do niego. – Utrudniasz mi chronienie ciebie.

- Nie potrzebuję twojej ochrony, sam potrafię o siebie zadbać – powiedział nieco spokojniej, wciąż trzymając kurczowo mój nadgarstek. – To ja chcę chronić ciebie.

- Nie rozumiesz, że nie możesz być częścią mojego życia?! – krzyknęłam rozpaczliwie, choć żadne z nas się tego nie spodziewało.

Znów się od niego odwróciłam, starając się wyrwać z uścisku. Zrobiłam krok do przodu, ale to Styles był szybszy. Niemal natychmiast przyciągnął mnie do siebie, zmuszając, bym na niego spojrzała. W moich oczach zebrały się już łzy, jednak próbowałam być zła, by zniechęcić go do siebie. Nie udało mi się to tak, jakbym sobie życzyła. Jego upór i pewność siebie wzruszyły mnie do granic możliwości. Naprawdę mu na mnie zależało, bez względu na wszystko.

- Proszę, pozwól mi być przy tobie – wyszeptał w moje potargane włosy, ale doskonale go słyszałam. Nie potrafiłam odmówić po raz kolejny. Nie chciałam.

Zarzuciłam ręce na jego szyję, mocno go obejmując. Harry przytulił mnie do siebie jeszcze bardziej, a po chwili mogłam poczuć, jak całe jego ciało od razu się rozluźniło. Jakby poczuł ulgę. Uśmiechnęłam się do siebie przez łzy, zdając sobie sprawę, że dopiero teraz wszystko było na swoim miejscu. A troski i zmartwienia odeszły w zapomnienie, przynajmniej na te kilka sekund.

~ * ~

OD AUTORKI: Nie ma sensu tłumaczyć się z przerwy, która trwała aż dziewięć miesięcy. Cóż, tak się sprawy poukładały, że totalnie straciłam zapał do wszelakiego pisania, co również odbiło się na tej historii. Powoli zbieram się w sobie, szukam inspiracji i byle do przodu, prawda? Rozdział tak średnio mi się podoba, możliwe, że wyszłam trochę z wprawy, ale ogromnie się cieszę, że w końcu udało mi się go skończyć i mogę go dodać. Nie chcę obiecywać, kiedy pojawi się następny, bo mogę nie trzymać się tego terminu. Postaram się, by tym razem nie trwało to tyle miesięcy. Życzę Wam udanych ostatnich tygodni wakacji i do szybkiego napisania, buziaki!  P.S. Powoli nadrabiam też zaległości :)

Rozdział 11

Harry w dalszym ciągu przyglądał mi się z przerażeniem w oczach. Właśnie w takich chwilach żałowałam, że nie posiadałam magicznej mocy czytania w myślach. Chciałam wiedzieć, o czym myślał, czego się spodziewał, w jaki sposób miał zamiar poradzić sobie z moją przeszłością. Przetarłam zaszklone oczy, robiąc znów kilka kroków do przodu. Podniosłam z ziemi przestrzelony kapelusz Harry'ego, przyglądając mu się uważnie. Mimowolnie wyobraziłam sobie, że równie dobrze mógł nie być to zwykły przedmiot i od razu ogarnęła mnie jeszcze większa panika. Nigdy wcześniej nie zrobiło się tak niebezpiecznie. Nie mogłam dłużej ryzykować, że moim najbliższym stanie się coś złego. Gregor nie miał przed niczym oporów, nie zawahałby się nawet przez sekundę, gdyby miał zastrzelić Harry'ego. Udowodnił to dzisiejszego wieczoru.

Odwróciłam się w stronę chłopaka, spoglądając na jego zaniepokojoną twarz. Strach odszedł w mgnieniu oka, ale w głębi serca wiedziałam, że nie pozostawał obojętny na to, co się wydarzyło. Chciał mnie pocieszyć i uspokoić swoim ogromnym opanowaniem, ale nawet to nie pozwalało mi przestać rozmyślać o tym, do czego mogło dojść. Harry podszedł do mnie bliżej, wziął swój zniszczony kapelusz i bez żadnego namysłu od razu wyrzucił go na śmietnik. Przytulił mnie do siebie i dopiero teraz mogłam poczuć, jak drżało całe jego ciało. Westchnęłam ciężko, zdając sobie sprawę, że to musiało się skończyć jak najszybciej.

- Ronnie, przepraszam, że musiałaś być świadkiem takiej sceny – powiedział, szepcząc w moje włosy. - Nie chciałem cię przestraszyć.

- To nie ty mnie przestraszyłeś – delikatnie odsunęłam się od niego, ale chłopak nie pozwolił mi odejść daleko. Chwycił za moje dłonie, mocno je ściskając. - Gregor nie odpuści. To była zapowiedź tego, co cię czeka, jeśli wciąż będziemy się widywali. Nie możesz być częścią...

- Chcę być obecny w twoim życiu – Harry uniósł mój podbródek, zmuszając tym samym, bym na niego spojrzała. Jego słowa sprawiały, że niemal natychmiast chciałam porzucić swoje poprzednie myśli i nie przejmować się tym, co mógł przynieść czas. - Ta decyzja nie należy tylko do ciebie.

Nie miałam ochoty się z nim wykłócać, dlatego przemilczałam tę sprawę. Mimo wszystko byłam jednak pewna swojej decyzji i chciałam się jej trzymać. Narażałam zarówno Harry'ego, jak i Zayna na ogromne niebezpieczeństwo. Musiałam ich zostawić, nie było innego rozwiązania. Nie do końca wierzyłam, że zdołam poradzić sobie sama w nowym miejscu, kiedy przez ostatnie tygodnie miałam obok siebie ludzi, którzy naprawdę otaczali mnie troską. Musiałam jednak wierzyć, że będę w stanie dać sobie ze wszystkim radę, jak zawsze. Jak dwa lata temu.

Nasze poprzednie plany na spędzenie tego wieczoru wydawały się teraz zbyt lekkie, zbyt niewłaściwe, by je zrealizować. Nie miałam głowy do tego, by skupić się na jakimkolwiek filmie, kiedy przed oczami cały czas miałam tę potworną scenę grozy z udziałem Gregora i Harry'ego. Nie byłam w stanie niczego przełknąć, więc na dobre darowałam sobie próbę uciszenia mojego głodu. Najwidoczniej Styles również zrozumiał to, że ostatnią rzeczą, o której teraz myślałam było jedzenie. Nie odzywał się już od dobrych paru minut, słyszałam jedynie jego głośne westchnięcia, ale nie śmiałam o nic pytać. Starał się przede mną udawać, że istniało wyjście z tego całego bałaganu i gdybym nie znała tak dobrze wszystkich szczegółów, byłabym w stanie we wszystko mu uwierzyć i przestać się tym przejmować. Nie mogłam jednak postąpić tak samolubnie, sprawy i tak zaszły już za daleko. Harry zbliżył się do mnie na niebezpieczną odległość. Pozwoliłam, by przekroczył granicę, którą sama wyznaczyłam. Nadszedł czas, by zapomnieć o dobrych rzeczach, które mogły spotkać mnie u jego boku.

- Spotkamy się jutro? - zapytał nagle, wyrywając mnie z głębokich przemyśleń. Przez chwilę nie rozumiałam tego, co właśnie powiedział, jednak kiedy zdałam sobie sprawę z sensu owych słów, ogarnęła mnie panika. Nie mogąc wydusić z siebie żadnego słowa, kiwnęłam lekko głową, by dłużej nie trzymać go w niepewności. Styles od razu rozluźnił swoje mięśnie twarzy, a ja momentalnie poczułam się jeszcze gorzej. - Coś wymyślimy. Porozmawiam z Zaynem i resztą. Wszystko się jakoś ułoży, zobaczysz.

- Skąd bierze się w tobie ten optymizm? - tak naprawdę nie zależało mi na odpowiedzi, musiałam po prostu wreszcie coś powiedzieć, żeby Harry nie nabrał podejrzeń. Chciałam pożegnać się z nim w sposób, w jaki na to zasługiwał, jednak pod żadnym pozorem nie mogłam zdradzać swoich planów. Nigdy nie zgodziłby się na moją ucieczkę.

- Tak jest lepiej, łatwiej – opanowanie w jego głosie nieco mnie uspokoiło. Spojrzałam na zamyśloną twarz chłopaka, czując lekkie ukłucie w okolicach klatki piersiowej. Ze stuprocentową pewnością mogłam przyznać, że będę za nim tęskniła.

Za wszystkim, co nas łączyło.

Wciąż wodziłam za nim wzrokiem, kiedy zbierał się do wyjścia. Miałam nadzieję przedłużyć tę z pozoru krótką i nieszkodliwą chwilę pożegnania, lecz z drugiej strony wolałam mieć już to za sobą. Pod wpływem emocji miałam skłonność do podejmowania nieprzemyślanych decyzji, a w tej sytuacji nie chciałam, aby zawładnął mną impuls. Nie mogłam już zmienić zdania. Klamka zapadła. Harry rzucił w moją stronę ostatnie spojrzenie, udając się w stronę drzwi. Oddalał się z każdą sekundą coraz bardziej i nic nie mogłam na to poradzić. Serce łamało mi się na pół, ale byłam w stanie się do tego przyznać. Zostawiałam go w najgorszy z możliwych sposobów. Z nadzieją na to, że spotkamy się następnego dnia.

- Harry – zawołałam za nim trochę nerwowo, w połowie nieświadoma tego, co robiłam. Było mi już wszystko jedno, chciałam po prostu, by dobrze zapamiętał ostatnią spędzoną ze mną chwilę. Chciałam pożegnać go tak, jak na to zasługiwał. Brunet natychmiast się odwrócił, spoglądając na mnie pytająco. - Nie miałam wcześniej okazji, żeby tak naprawdę podziękować ci za wszystko, co dla mnie zrobiłeś. Byłeś zawsze wtedy, kiedy cię potrzebowałam. Byłeś w najgorszym okresie podczas ostatnich dwóch lat, byłeś dla mnie, gdy umarła Hope. Harry, nigdy ci tego nie zapomnę. Dziękuję.

Niespodziewanie po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Nie miałam najlepszej kondycji, jeśli chodziło o tak wzruszające przemowy oraz bolesne wspomnienia. Przywołanie obrazu siostry pociągnęło za sobą wiele innych, o których niekoniecznie chciałam pamiętać. Jednak nie było to teraz najważniejsze. Liczyło się to, co zrobił dla mnie człowiek, którego poznałam kilka miesięcy temu. Nie podejrzewałam, że ktoś stanie się dla mnie tak ważny. Nie mogłam nic poradzić na uczucie, które we mnie wzbudzał. Nie potrafiłam uspokoić szalejącego serca na jego widok. Bez wątpienia był kimś więcej.

Harry stał niemalże nieruchomo ze spuszczoną głową. Kątem oka dostrzegłam, jak zacisnął pięści, ewidentnie bijąc się z własnymi myślami. Nie rozumiałam, czego mogły dotyczyć. Powiedziałam tylko to, co od dawna ciążyło mi na sercu. Coś, co powinien usłyszeć kilka tygodni temu. Nie wiedziałam, jak miałam odbierać jego zachowanie, dlatego na razie również milczałam. Panująca między nami cisza wcale nie należała do tych krępujących czy nieznośnych, w żadnym razie mi nie przeszkadzała. Doskonale słyszałam rytmiczne bicie swojego serca oraz wszystkie szalejące w mojej głowie myśli, które koniecznie chciały wydostać się na zewnątrz. Mogłabym zatrzymać się w czasie właśnie na tym momencie. Miałam obok siebie wszystko, czego potrzebowałam. Wszystko, czego pragnęło moje serce. Obecność człowieka, któremu na mnie zależało.

W końcu przeniósł swój wzrok na mnie. Dopiero teraz zauważyłam, że pod wpływem rozpraszającego się w powietrzu napięcia zrobiłam parę kroków do przodu. Dzieliło mnie od Stylesa kilkadziesiąt centymetrów, ale czułam jego obecność tuż przy sobie. Miał na mnie niesamowity wpływ, którego nie potrafiłam wyjaśnić. Oparłam się o ścianę w oczekiwaniu na zabranie głosu przez chłopaka, jednak przez kilka następnych minut nic takiego się nie wydarzyło. Zaczynałam czuć się nieswojo, Styles nie odzywał się już dłuższy czas i zupełnie nie wiedziałam, co się do tego przyczyniło. Nie chciałam o nic pytać, wolałam poczekać na jego wyjaśnienia, które prawdopodobnie zbliżały się wielkimi krokami. Dosłownie.

Harry podszedł do mnie jak najbliżej się dało, oparł swoje dłonie o chłodną ścianę, uniemożliwiając mi tym samym ucieczkę. Moja twarz znajdowała się między jego silnymi ramionami, które na dobrą sprawę nieco mnie onieśmielały. Cała ta sytuacja była niespodzianką.

- Teraz złamię wszystkie swoje zasady, ale wiesz co? - wyszeptał, zaskakując mnie swoimi słowami. Niecierpliwie czekałam na dalszą część, poniekąd obawiając się tego, co znów wpadło mu do głowy. - Nie dbam o to. Warto.

Zdążyłam zobaczyć jeszcze unoszące się do góry kąciki ust, zanim jego wargi zetknęły się z moimi. Wykonywał bardzo delikatne ruchy byleby tylko mnie nie spłoszyć. Wiedziałam, że ten pocałunek był najgorszym ze wszystkich możliwych scenariuszy na pożegnanie, ale nie mogłam nic zrobić z tym, że tak bardzo mi się podobało. Nieśmiało położyłam dłonie tuż nad jego biodrami, co nie mogło zostać niezauważone. Nieświadomie przyciągnęłam go jeszcze bliżej. Harry pocałował mnie ponownie, tym razem bardziej zachłannie, ale wciąż namiętnie, po czym nieznacznie się odsunął. Otworzyłam oczy dopiero po kilkunastu sekundach i od razu zobaczyłam roześmianą twarz chłopaka, na widok której usta same chciały przybrać kształt uśmiechu. Ze zdenerwowania przygryzłam lekko dolną wargę, ciągle wpatrując się w radosne tęczówki Harry'ego.

- Nie rób tak, bo mnie prowokujesz – powiedział stanowczo, a na moich policzkach momentalnie pojawiły się rumieńce. Styles delikatnie przejechał po nich opuszkami swoich palców, a chwilę później chwycił mnie za rękę, prowadząc w stronę wyjścia. - Nie żartowałem, kiedy mówiłem, że jesteś dla mnie ważna.

Musnął wargami moje czoło, po czym zniknął za drzwiami. Przekręciłam zamek i od razu pognałam do swojej sypialni, rzucając się na łóżko. Tak naprawdę rozpierała mnie ogromna radość, ale teraz nie było na nią miejsca. Pomimo tego, co się dzisiaj wydarzyło, nie zmieniłam zdania i w dalszym ciągu zamierzałam oddalić się na jakiś czas zarówno od Harry'ego, jak i Zayna. Nie chciałam, by było to na zawsze. Liczyłam, że po czasie sprawa ucichnie, a Gregor znajdzie sobie kolejną ofiarę, zostawiając mnie i wszystkich moich najbliższych w spokoju. Nie mogłam jednak żyć tylko tymi nadziejami, musiałam na wszystko patrzyć realnym okiem. A prawda była taka, że kontakty z Harrym zagrażały jego życiu, co stawało się nie do zniesienia.

Zapakowałam do torby najpotrzebniejsze rzeczy, po czym nie czekając na nic, wyszłam z apartamentu, zatrzaskując za sobą drzwi. Nie zostawiłam dla nikogo żadnej wiadomości, wolałam zniknąć bez słowa, nagle. Ucieczka nie była najlepszą decyzją, jaką mogłam podjąć, ale mimo wszystko nie zawahałam się nawet przez moment, gdy wsiadłam do pierwszej nadjeżdżającej taksówki, podając kierowcy bliżej nieokreślony adres. Ściskało mnie w gardle na samą myśl o nadchodzącym poranku i ogromnym rozczarowaniu, które spotka Harry'ego. Nigdy nie chciałam go zawieść, ale zawaliłam na całej linii. Teraz to do moich zadań należała ochrona osób, które znaczyły dla mnie więcej, niż mogłam sobie to wyobrazić.

Po kilkudziesięciu minutach bezproduktywnego krążenia po Londynie, podałam kierowcy konkretny adres. Nic innego nie przychodziło mi do głowy, dlatego zdecydowałam się na miejsce, które kiedyś Kayla wspomniała w swoim liście. Niekoniecznie chciałam się z nią widzieć, ale na tę chwilę nie miałam gdzie się udać. Musiałam przeczekać ten najgorszy i najcięższy okres poszukiwań, by później móc rozejrzeć się za czymś innym. Wiedziałam, że ani Zayn, ani Harry nie zorientują się, że tak naprawdę nie opuściłam Londynu, zaczną szukać gdzieś dalej. Skarciłam w myślach samą siebie za to, że potraktowałam ich w taki sposób. Miałam jedynie nadzieję, że pewnego dnia będą w stanie wszystko mi wybaczyć, a Harry nigdy nie przestanie wierzyć w to, że był dla mnie kimś wyjątkowym.

Taksówka zatrzymała się przy wąskiej ścieżce, na końcu której widać było niewielkich rozmiarów domek. Podziękowałam i zapłaciłam kierowcy, wkładając swoją torbę na ramię. Zapadła już noc, na zewnątrz zrobiło się naprawdę nieprzyjemnie, dlatego szybkim krokiem podążałam w kierunku budynku. Nie dostrzegłam, by w jakimś pomieszczeniu paliło się światło, ale prawdę mówiąc mogłam się tego spodziewać – typowe zachowanie wystraszonej i wiecznie uciekającej Kayli. Bez problemów weszłam do domku, zamykając się od środka. W przedpokoju leżała kartka wypełniona znajomym pismem, które bez wątpienia należało do Ferland. „Drzwi zostawiłam otwarte w razie, gdybyś nagle potrzebowała kryjówki. Potrzebowałam czegoś innego, niedługo się odezwę.” Odłożyłam notatkę na miejsce, udając się w stronę największego pokoju, w którym znajdowała się kanapa. Zmęczenie wzięło górę i już po kilku minutach odpłynęłam w krainę Morfeusza, mając przed oczami uśmiechniętego Harry'ego.

Nic nie uległo zmianie, kiedy o poranku otworzyłam zaspane i wciąż zmęczone oczy. Poczucie winy stało się jedynie jeszcze większe, ale za wszelką cenę starałam się je ignorować, choć przychodziło mi to z ogromnym trudem. Nie potrafiłam wyobrazić sobie przerażonego Zayna, nie mówiąc już o Harrym. Żeby odgonić od siebie przykre myśli, zabrałam ubrania na przebranie, udając się w stronę łazienki. Pragnęłam zmyć z siebie winę, wstyd i wszystko to, co spowodowało, że stałam się źródłem bólu, być może nawet nieszczęścia. Przychodziły chwile, w których tak bardzo chciałam zawrócić, z powrotem znaleźć się w centrum Londynu, zapukać do drzwi Harry'ego, by później rzucić mu się w ramiona. Nie miałam wątpliwości, że szczerze mu na mnie zależało. Nie miałam wątpliwości, że zapewniłby mi odpowiednią opiekę i bezpieczeństwo. Ale kto ochroniłby jego? Tylko ta myśl sprawiała, że w dalszym ciągu trzymałam się planu i nie wróciłam na stare miejsce. Zamknęłam oczy, pozwalając by strumień gorącej wody spływał po moim ciele. Robiłam wszystko co możliwe, żeby rozluźnić swoje mięśnie, ale wciąż coś mnie blokowało. Wspomnienia z wczorajszego wieczoru zawładnęły umysłem, nieproszenie wkradając się w jego zakamarki. Nie miałam siły z nimi walczyć, poniekąd też nie chciałam tego robić. Była to najlepsza chwila w moim życiu, którą pragnęłam odtwarzać na nowo, jeszcze raz i jeszcze jeden. Nie mogłam przyznać przed samą sobą tego, co ewidentnie wisiało w powietrzu. Gdybym tylko dopuściła do siebie te myśli, nie zdołałabym wytrzymać tego całego napięcia. Z drugiej zaś strony była to najpiękniejsza rzecz, jaka przydarzyła mi się w ostatnim czasie. Nie śmiałam mieć wątpliwości. Obdarzyłam Harry'ego prawdziwym, głębokim uczuciem, które próbowało wydostać się ze mnie z każdej możliwej strony. Miłość zapukała do drzwi mojego serca.

Kochałam go...

Owinęłam się ręcznikiem, odrzucając za siebie mokre włosy. Z pomieszczenia obok dochodziła znana mi melodia, wydobywająca się z mojego telefonu komórkowego. Dopiero teraz zorientowałam się, że zabrałam urządzenie ze sobą. Odruchowo spojrzałam za zegarek, którego wskazówki zatrzymały się na dwunastce. Harry zawsze zjawiał się u mnie tuż przed południem, dlatego nie miałam żadnej wątpliwości, że na ekranie widniało jego imię. Z bólem serca czekałam, aż telefon przestanie dzwonić. Momentalnie zrobiło mi się przykro, a w oczach poczułam zbierające się już łzy. Nie znosiłam zagrywać w ten sposób, ale tym razem nie miałam innego wyjścia. Styles musiał uwierzyć, że naprawdę go zostawiłam. Wzięłam aparat do ręki i w tym samym momencie przyszła wiadomość tekstowa. Zawahałam się, ale postanowiłam ją odczytać. „Wiesz, że nie lubię bawić się w chowanego. Gdzie jesteś?” Lubiłam jego niezrozumiałe poczucie humoru, ale wiedziałam, że zaczął się już martwić. Było w tych dwóch krótkich zdaniach coś, co wskazywało na to, że podejrzewał najgorsze. Nie potrafiłam tego wyjaśnić. Czułam się tak, jakbym wiedziała o nim wszystko, a znaliśmy się dopiero kilka miesięcy. Chwilę później Harry przysłał kolejną wiadomość: „Ronnie? Powiedz, że nie zrobiłaś tego, o czym myślę. Proszę.” Wyłączyłam telefon, chowając go na dnie jednej z szuflad. Pospiesznie się ubrałam, po czym wyszłam na zewnątrz zaczerpnąć świeżego powietrza.

Udałam się na tyły domku, gdzie znajdował się niewielki, lecz urokliwy ogródek. Usiadłam na bujanym krześle, pozwalając by delikatny, lecz nieco mroźny wiatr muskał lekko moją skórę. Miałam ogromną nadzieję, że moja ucieczka utwierdzi Gregora w przekonaniu, że Harry nie miał już ze mną nic wspólnego i więcej nie będzie go nachodził. Chciałam w to wierzyć, ale z drugiej strony znałam doskonale zwyczaje Zedda – nigdy nie odpuszczał i doprowadzał każdą sprawę do końca. Styles zalazł mu porządnie za skórę i nie byłam w stu procentach przekonana, że moja pomoc mogła się na coś przydać. Pokazując się ze mną na ulicy, miał mniejsze szanse na przeżycie, a teraz przynajmniej Gregor nie będzie miał mocnego pretekstu do tego, by go nachodzić. Mój wzrok powędrował w stronę średniej wielkości drewnianej skrzynki, która stała tuż za schodami na tarasie. Podniosłam się z miejsca, nie spuszczając z oczu tajemniczego przedmiotu. Usiadłam na najwyższym stopniu, biorąc skrzynkę na swoje kolana. Ostrożnie ją otworzyłam, obawiając się tego, co mogłam tam zastać. Kiedy w środku zobaczyłam jedynie mnóstwo niezaadresowanych listów, odetchnęłam z ulgą. Nie byłam pewna, czy wypadało czytać ich zawartość, w końcu zupełnie nie wiedziałam, do kogo należał ten dom. Doszłam jednak do wniosku, że musiałam zająć czymś swoje myśli, które uparcie krążyły wokół Harry'ego i pozostawionych przez niego wiadomości.

Wzięłam do ręki jedną kopertę i dopiero teraz zauważyłam na odwrocie wygrawerowaną literę V. Wyjęłam zapisaną kartkę papieru, biorąc głęboki oddech. Nie wiedzieć czemu, moje serce zaczęło szybciej bić, ale usilnie starałam się zignorować ten fakt. To przecież tylko zwykły list.

Droga Veronico!

Siedzę sama w tej pustej, zimnej szpitalnej sali, chcąc napisać do Ciebie coś, co będzie miało jakikolwiek sens. Za każdym razem, gdy się do tego zabieram, ogarnia mnie wielkie poczucie winy i wstyd za to, że okłamałam Ciebie i Conrada. Powinnam powiedzieć Wam prawdę, ale wierz mi – bałam się współczucia w Waszych spojrzeniach. Bałam się tego, że nasza rodzina mogła w mgnieniu oka stać się słaba za sprawą choroby, która mnie dotknęła. Potrzebowałam Waszej siły, radości i wiecznego uśmiechu na twarzach. Każdego dnia z niecierpliwością czekam na nowe zdjęcia, by móc choć w jakimś stopniu być z Wami. Bez większych problemów przekonałam Was, że wyjeżdżam służbowo, choć od bardzo dawna nie pojawiłam się w pracy. Dlaczego mieliście mnie podejrzewać? Zawsze wszystko sobie mówiliśmy. Z tego miejsca pragnę wyrazić mój ogromny smutek i przeprosić szczególnie Ciebie za to, że odsunęłam się w tak ciężkim dla mnie momencie. Trzymam się nadziei, że pewnego dnia, kiedy staniesz się już dorosłą kobietą, być może matką, zrozumiesz, dlaczego postąpiłam w ten sposób. Nigdy nie chciałam Cię zranić.

Prawdą jest to, że umieram. Lekarze dają mi niewielkie szanse, ale czuję, że koniec zbliża się nieubłaganie. Ronnie, chcę przede wszystkim w tych listach przekazać Ci prawdę o Tobie, o Twoim pochodzeniu. Chcę powiedzieć Ci o ojcu, o Conradzie i całej Twojej najbliższej rodzinie. I znów mam ogromną nadzieję, że któregoś dnia będziesz w stanie mnie zrozumieć i być może wybaczysz mi te wszystkie lata milczenia. Wszystko robiłam z myślą o Tobie, dla Twojego dobra. Jak każda matka chciałam dla Ciebie jak najlepiej i jestem dumna z tego, że mój plan się powiódł – dorastałaś w szczęśliwej, kochającej się rodzinie, a to najważniejsze dla takiej małej dziewczynki jak Ty. Pamiętaj, że zawsze będę Cię nosić w moim sercu.

Mama.

Z drżącymi rękoma odłożyłam list, a po moich policzkach znów spłynęły słone łzy. Ponownie przymknęłam powieki. Nie potrafiłam rozgryźć własnych myśli. Czułam się tak, jakby kobieta, która napisała ten list, siedziała teraz obok mnie. Wzruszenie sięgnęło zenitu. Tak wyraźne wspomnienie z ostatniego dnia życia mamy wróciły do mnie niczym bumerang. Widziałam przed oczami jej zmęczoną, bladą twarz, a na ustach ledwo widoczny uśmiech. Umierała, ale była najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

Otworzyłam zapłakane oczy, dostrzegając przed sobą sylwetkę wysokiego mężczyzny. Od razu podniosłam się z miejsca, czując ogarniającą mnie panikę. Nie wiedziałam, co zrobić. Rozum słusznie podpowiadał ucieczkę, jednak moje nogi odmówiły jakiegokolwiek posłuszeństwa. Stałam tam, wciąż wpatrując się w nieznajomego. Mężczyzna przyglądał mi się uważnie przez chwilę, po czym przeniósł wzrok na leżącą obok mnie otwartą skrzynkę z listami.

- Widzę, że znalazłaś mnie pierwsza.

*~*

OD AUTORKI: Cześć misie! Mam nadzieję, że zrobiłam Wam niespodziankę tym rozdziałem. Przepraszam za zwłokę (znowu), ale wiecie jak to jest, kiedy obowiązki się nawarstwiają. Jutro zaczynamy kolejną część i następne dłuższe wolne dopiero na Boże Narodzenie. Szybko zleci, damy radę! Co tam u Was w ogóle? Co myślicie o FOUR? Osobiście nie mogę się już doczekać zimowych, świątecznych wieczorów w tle własnie z tą płytą. + koniecznie dajcie mi znać co sądzicie o nowym wyglądzie bloga. Kolejny rozdział pewnie w okolicach świąt. Trzymajcie się ciepło, buziaki! 

Rozdział 10

Mogło wydawać się to bardzo dziwne, ale nie spanikowałam. Przynajmniej nie od razu. Z początku uznałam tę sytuację za kiepski żart Gregora lub jego ludzi. Kiedy przeczytałam wiadomość jeszcze raz i jeszcze jeden, zrozumiałam, że nie mieli z tym nic wspólnego. Zależało im zarówno na Conradzie jak i na mnie, a taką informacją mogli przecież zepsuć swoje plany. Gdyby to okazało się prawdą, robiliby wszystko, by zachować tajemnicę. Nie było im na rękę, abym odkryła ten sekret. Choć zdawali sobie sprawę, że nie utrzymywałam z Conradem żadnego kontaktu, naiwnie wierzyli, że wciąż posiadał tę moc, by zwabić mnie do tego paskudnego klubu. Od razu odrzuciłam więc od siebie tę możliwość, zastanawiając się nad kolejnym wyjaśnieniem.

Harry nie odezwał się jeszcze słowem, ale również próbował rozwiązać tę zagadkę. Było już bardzo późno, oboje odczuwaliśmy ogromne zmęczenie, ale mimo to, żadne z nas nie chciało przerwać. Zaczynałam zastanawiać się czy rzeczywiście wynikało to z zaistniałej sytuacji, czy może ze względu na spędzenie ze sobą jak najwięcej czasu. Z całego serca pragnęłam, żeby pierwsza wersja okazała się tą jedyną, lecz z drugiej strony coś podpowiadało mi, że się myliłam. Odruchowo spojrzałam na chłopaka, który cały czas starał się ustalić, kto zostawił tajemniczą notatkę. Był pochłonięty robieniem własnych notatek, ale nawet to nie przeszkodziło mu, by na chwilę przenieść swój wzrok na mnie. Nasze spojrzenia się spotkały, Harry uśmiechnął się lekko, po czym zebrał wszystkie kartki, podchodząc bliżej.

- Myślę, że tym razem powinniśmy zapomnieć o wielkiej nienawiści względem Gregora i porzucić ten trop – przytaknęłam jedynie głową, czując rozpierającą mnie dumę, że Styles doszedł do tego samego wniosku. - Ten ktoś napisał, że zobaczycie się wtedy, gdy będzie wolny. Albo jest przetrzymywany, albo odsiaduje wyrok w więzieniu. Nic innego nie przychodzi mi do głowy. Poza tym, nie wiem, czy powinniśmy aż tak bardzo ufać tym słowom.

Westchnęłam ciężko, poprawiając się na kanapie. Zwróciłam szczególną uwagę na to, że chłopak wypowiadał się w liczbie mnogiej, co bardzo podnosiło mnie na duchu, a jednocześnie ogromnie przerażało. Interesował się moim losem, narażał swoje życie, choć nie miał takiego obowiązku. Byłam mu za to dozgonnie wdzięczna, ale zupełnie nie wiedziałam, co zrobić, by się oddalił. To wszystko zabrnęło za daleko i sama byłam temu winna. Nigdy nie powinnam się przywiązywać. Nigdy nie powinno dojść do tego, że stałam się dla niego ważna. To mogło się dla nas źle skończyć.

- Przepraszam – powiedział niespodziewanie brunet, odciągając mnie od poprzednich myśli. - Musisz być wykończona, a ja tylko to utrudniam. Odpocznij i postaraj się nad tym nie zastanawiać. Rano wymyślimy coś razem.

Harry dopił swój sok, założył na siebie czarną kurtkę i powoli skierował się do wyjścia. Przez cały ten czas wydawał się bardzo nieobecny, choć stwarzał doskonałe pozory. Jego uśmiech nie gościł już tak często na ustach, a oczy nie były roześmiane. Dopiero teraz zdołałam sobie przypomnieć to, co zaszło, zanim opuściliśmy teren stadionu. Rozstał się z Vanessą i naprawdę to przeżywał. Cierpiał.

- Harry – zaczęłam niepewnie, a chłopak od razu odwrócił się w moją stronę. - Jak się czujesz?

- Jest w porządku – powiedział pewnie, zupełnie tak, jakby nauczył się tego zwrotu na pamięć. Serce łamało mi się na pół, gdy widziałam go w takim stanie. - Tak, jest w porządku. Prędzej czy później musiało do tego dojść. Oszczędziliśmy sobie wiele bólu.

Poczułam jak pod wpływem jego słów, w moim gardle utknęła gula, uniemożliwiająca mi wypowiedzenie czegokolwiek więcej. Zresztą, nie potrafiłam znaleźć odpowiednich słów, którymi mogłabym go pocieszyć. Czy one w ogóle istniały? Stał tam, przygaszony. Sprawiał wrażenie rozpadającego się na drobne kawałki człowieka, dla którego nie było już żadnego ratunku. Nie zasłużył na to, w jaki sposób potraktowała go Vanessa. Nie zasłużył na takie cierpienie. Był najbardziej oddaną osobą, jaką kiedykolwiek udało mi się spotkać na swojej drodze. Nie mógł nikogo celowo skrzywdzić i właśnie z tego względu należało mu się wszystko, co najlepsze.

- Przykro mi, naprawdę – wyszeptałam, a on zamknął na moment oczy. Po chwili skinął tylko głową i wyszedł, zatrzaskując za sobą drzwi.

Miałam jedynie nadzieję, że od razu uda się do swojego mieszkania, gdzie ulegnie zmęczeniu. Nie chciałam nawet myśleć, że mógłby zaszyć się w jakimś obskurnym barze i topić smutki w alkoholu. Wierzyłam, że zdoła znaleźć w sobie wystarczająco dużo siły, by się temu nie poddać.

Nazajutrz obudziłam się wyjątkowo wyspana, choć tak naprawdę sen nie trwał zbyt długo. Te krótkie parę godzin minęło w błyskawicznym tempie, ale cieszyłam się, że zdołałam przespać całą noc bez żadnych komplikacji. Nie chciałam od samego rana zastanawiać się nad tym, kto mógł być moim ojcem, dlatego czym prędzej schowałam notatkę głęboko do szuflady. Tak bardzo potrzebowałam chwili spokoju w swoim życiu, ale szybko zdałam sobie sprawę, że było to po prostu niemożliwe. Z taką przeszłością nie mogłam wierzyć, że niebawem wszystko szczęśliwie się zakończy. Zza okna dochodził większy hałas niż zazwyczaj, jednak starałam się to ignorować. Marzyłam o chwili tylko dla siebie, choć w gruncie rzeczy tęskniłam za dawnym towarzystwem Kayli. Po jej ucieczce z domu dziecka straciłam jedyną oddaną przyjaciółkę, która nigdy mnie nie zawiodła. Co prawda wydała mnie Gregorowi, ale nie miałam jej tego za złe. Chciała rozpocząć swoje życie na nowo, z dala od tych ludzi. Nie mogłam potępiać dziewczyny za te wszystkie marzenia, które sama kiedyś miałam. Wiedziałam, że prędzej czy później Kayla zrozumie, iż przed nimi nie było żadnej ucieczki, a lepsza przyszłość nie wchodziła w grę.

Wykonałam poranną toaletę, wypiłam kawę i zjadłam śniadanie. Wciąż nie mogłam przywyknąć, że miałam wokół siebie tyle rzeczy do dyspozycji. Na ulicy musiał zadowolić mnie suchy chleb, a i to sprawiało ogromną radość. Cieszyłam się, że moje stosunki z Zaynem uległy tak diametralnej zmianie i dzięki niemu miałam teraz dach nad głową. Nie chciałam zaprzepaścić naszej rozwijającej się przyjaźni i z całych sił kibicowałam mu, jeśli chodziło o sprawy prywatne. Wystarczyło, że Harry całkowicie został w to wmieszany. Nie potrzebowałam, by z Zaynem stało się to samo. Zbyt wielkie ryzyko, które jeszcze do końca nie zniknęło, bowiem Malik wciąż żywił szczególne uczucia względem Kayli.

Ubrałam na siebie lekko przetarte jeansy, zwykłą czarną koszulkę i w razie spadku temperatury zabrałam również granatową kurtkę. Włożyłam na nogi białe trampki i wyszłam z mieszkania. Nie mogłam przez cały czas ukrywać się w środku. Nie chciałam dawać Gregorowi tej małej satysfakcji i przewagi nade mną. Był zdolny do wszystkiego, to prawda, ale nie zamierzałam drżeć przez niego całe życie. Musiałam wyjść do ludzi, by uczucie samotności choć na moment mnie opuściło. Zamknęłam drzwi, chowając klucze do kieszeni spodni. Wyszłam z budynku, nie patrząc przed siebie. Dopiero po chwili zorientowałam się, że zostałam otoczona. Podniosłam wzrok, dostrzegając mikrofony i dyktafony przystawione jak najbliżej mojej twarzy, a kilka kroków dalej zobaczyłam dwóch mężczyzn trzymających kamery. Oprócz tego, paparazzi kręcili się dosłownie wszędzie. Ogarnęła mnie panika, zastygłam w miejscu, gdyż tak naprawdę nie miałam nawet jak uciec. Znalazłam się w samym środku tego całego zamieszania.

- Co pani wie na temat rozstania Harry'ego Stylesa i Vanessy Quinn? - zapytała jedna z kobiet, która znajdowała się po mojej prawej stronie. Mogłam się spodziewać, że cały Londyn wiedział już o problemach wcześniej wymienionej pary. Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale nie zdążyłam. Zasypano mnie kolejnymi pytaniami.

- Kim jesteś dla Stylesa? Co cię z nim łączy?

- Dlaczego Zayn nigdy nie przyznał, że jest pani jego kuzynką?

- Co tak naprawdę stało się z Hope? Czy to było morderstwo, czy może to twoja wina?

- Dlaczego zniszczyła pani ich związek? Chodzi o pieniądze?

- Jakie są pani dalsze plany względem Harry'ego Stylesa?

- Czy zarząd zgadza się, by Harry spotykał się z kimś takim?

Nie mogłam dłużej tego słuchać. Zakryłam twarz dłońmi, pochylając się lekko do przodu. Miałam nadzieję, że w końcu dadzą sobie spokój, ale wyglądało na to, że byłam zbyt naiwna. Nawet na moment nie przestali się przekrzykiwać, a ja czułam, że ogarnęła mnie totalna rozpacz. A więc to w ten sposób wyglądało codzienne życie każdej sławnej osoby. Wcześniej nie zdawałam sobie z tego sprawy i nie sądziłam, że mogło to być aż tak bardzo upokarzające. Tak naprawdę w ogóle nie obchodziły ich odpowiedzi czy moje zdanie, wystarczyło w zupełności, że z niczego doszło do wielkiej sensacji i zebrania materiału na kolejne zakłamane artykuły. Nie wierzyłam, że dziennikarze mieli dobre intencje, nic na to nie wskazywało. Zasypali mnie milionem pytań tylko po to, bym wyglądała na winną. Nie sądziłam, że ich możliwości wychodziły poza takie granice. Nie uznawali czegoś takiego jak prywatność. Wyciągnęli na wierzch bolesne wspomnienia i potrafili tylko rzucać w każdą stronę bezpodstawne oskarżenia.

- Ronnie! - usłyszałam nagle tak dobrze znany mi głos, za którym zaczęłam wszędzie się rozglądać. Jak to możliwe, że zjawiał się zawsze, gdy go potrzebowałam? - Nie odpowiadaj na żadne pytania!

Kiedy dziennikarze zorientowali się, że to Harry, natychmiast pognali w jego kierunku, robiąc przy tym kolejny hałas. O nic się nie martwiłam, miał przecież większe doświadczenie w takich sprawach. Odetchnęłam z ulgą, czując dopływ powietrza. Zauważyłam wyłaniającego się z tłumu Zayna, do którego od razu podbiegłam. Kuzyn przytulił mnie do siebie, a kątem oka dostrzegłam, że Harry w dość gwałtowny sposób rozmawiał z prasą i telewizją. Nie miałam wątpliwości, że już po południu w wiadomościach i na plotkarskich portalach będzie mowa o tym zdarzeniu.

- Wszystko w porządku? - spytał Malik, głaszcząc mnie delikatnie po plecach. Styles już zmierzał w naszą stronę, a ochroniarz starał się usilnie odgonić wścibskich dziennikarzy.

- Tak, tylko trochę się przeraziłam – przyznałam szczerze, odsuwając się od niego. - Jak to wszystko znosicie?

- Kwestia przyzwyczajenia – wtrącił Harry, lekko się uśmiechając, choć doskonale zdawałam sobie sprawę, że próbował ukryć swoją wściekłość. - Oficjalnie złożę na nich skargę. Widziałem kilku, którzy pojawili się wtedy na pogrzebie Hope.

Momentalnie przed oczami mignęła mi ta scena. Poczułam wzbierające się we mnie ciepło, gdyż była to dla mnie jedna z najpiękniejszych chwil z Harrym, jakie zachowałam w pamięci. Wtedy po raz pierwszy doświadczyłam również bezlitosnego zachowania dziennikarzy nawet w obliczu tragedii. A później w gazetach ukazało się nasze wspólne zdjęcie. I to był pierwszy krok do skandalu, dziś nastąpiła jego kolejna część.

- Co tutaj robicie? - zapytałam, umiejętnie zmieniając temat. Nie było sensu ponownie roztrząsać kwestii rozstania Harry'ego czy tego nagłego „napadu” mediów.

- Zabieramy cię na zakupy – odparł dumnie Zayn, czochrając dłońmi moje włosy. Zaśmiałam się szczerze, a potem spojrzałam na niego pytająco. - Ubrania, które ci kupiłem, nie są wystarczające. Robi się coraz chłodniej, musisz się w coś zaopatrzyć. Sama wybierzesz to, co ci się spodoba, tak będzie najlepiej. Poza tym, musisz mieć też swój telefon i stały kontakt z nami. Nie chcę słyszeć żadnej dyskusji, Ronnie.

Westchnęłam zrezygnowana, spoglądając po twarzach obu moich towarzyszy. Wydawali się tym wszystkim bardzo rozbawieni. Doskonale wiedzieli, że z wielkim trudem przychodziło mi przyjmowanie pomocy. Niestety, w tej kwestii nie miałam chyba nic więcej do powiedzenia, więc musiałam się z tym pogodzić. Dzięki Zaynowi moje życie pod pewnymi aspektami już wyszło na prostą, ale wyglądało na to, że Malik chciał dać mi jeszcze więcej siebie. Cieszyłam się, że miałam przy sobie kogoś takiego.

I był jeszcze Harry.

- A jeśli będziesz grzeczna, pójdziemy na lody – Styles zarzucił swoją rękę na moje ramiona, przyciągając mnie lekko do siebie. Uśmiechnął się promiennie i niczego więcej nie potrzebowałam. Był definicją unoszącej się w powietrzu nadziei.

Minęły kolejne długie i zimne trzy tygodnie. Niespokojna cisza ze strony Gregora, tajemniczego D, a nawet Eileen. Wielokrotnie zastanawiałam się nad tym, czy się z nią nie spotkać i szczerze o wszystkim porozmawiać. W głębi serca bardzo pragnęłam naprawić nasze relacje, ale wciąż się bałam, a co najważniejsze – nadal nie potrafiłam zaufać jej na nowo. Tęskniłam za wspólnym spędzaniem czasu, rozmowami i poradami, którymi zawsze się wymieniałyśmy. Eileen zastępowała mi matkę i była w tym naprawdę świetna. Traktowałam ją jak członka rodziny i wiedziałam, że będę mogła zwrócić się do niej z każdym zmartwieniem. Nie miałam jednak stuprocentowej pewności, że wiedziała cokolwiek na temat wciąż nieznanego mężczyzny z notatki. Poza tym, bałam się tego spotkania również ze względu na to, że Eileen mogła znać całą prawdę i milczała przez tyle lat. Nie chciałam się tego dowiedzieć, wolałam dalej żyć w niewiedzy, poszukując prawdziwego ojca na własną rękę. Starałam przekonać się do tej teorii i mówiąc szczerze, przychodziło mi to z ogromną łatwością. Świadomość, że człowiek, który sprzedał mnie w celu seksualnego wykorzystania nie był moim biologicznym rodzicem, napawała mnie potężną dawką pozytywnej energii. Mogłam bez przeszkód darzyć nienawiścią zupełnie obcego mi mężczyznę. Jeśli tylko było to prawdą...

Z przemyśleń wyrwał mnie dźwięk przychodzącej wiadomości. Wzięłam telefon do ręki, a kiedy spostrzegłam na wyświetlaczu to szczególne imię, serce zaczęło bić szybciej. „Co robisz wieczorem, mała? H.” Odkąd byliśmy razem na zakupach, Harry nazywał mnie tak cały czas. Lubiłam, kiedy zwracał się do mnie w ten sposób. Wiedziałam wtedy, że miał dobry humor, a to cieszyło mnie najbardziej. Spojrzałam jeszcze raz na wiadomość, zwracając uwagę na jego podpis. Zawsze to robił, choć doskonale zdawał sobie sprawę, że zajmował pierwsze miejsce na mojej liście kontaktów, więc podpisywanie się było po prostu zbędne. Stosował taki zabieg celowo i nie miałam co do tego żadnych wątpliwości. Odpisałam, by przyniósł jakieś filmy, a sama chętnie zajmę się resztą.

Harry starał się spędzać ze mną jak najwięcej czasu, w tej dziedzinie wygrał nawet z Zaynem, z którym ostatnio również często się widywałam. Wynikało to głównie z tego, że za kilka dni zespół znów ruszał w trasę. Wrócili całkiem niedawno z poprzednich koncertów i przyszedł czas na kolejne pożegnanie. Podczas ich nieobecności musiałam sobie radzić sama, ale do tej pory szło mi nie najgorzej. Bałam się jedynie tego, że któregoś dnia w progu mogłam zastać Gregora, który z powrotem będzie mnie więził. Tylko ta wizja była dla mnie nie do zniesienia, ale w towarzystwie Harry'ego czy Zayna starałam się nie okazywać tego strachu. Zdarzało się, że reporterzy kręcili się jeszcze pod moimi drzwiami, budynkiem czy nieraz zaczepiali mnie na ulicy, ale nie przychodzili już stadami, dzięki czemu mogłam czuć się nieco bezpieczniej. Zaczynałam się powoli przyzwyczajać do takiego stanu rzeczy. Prawdę mówiąc, nie miałam chyba innego wyjścia – należałam do rodziny Zayna i przyjaźniłam się z Harrym. Chcąc nie chcąc, musiałam zaakceptować ich życie, skoro miałam do niego należeć.

Kolejnym małym sukcesem w przeciągu tych trzech tygodni zdecydowanie było to, że Styles zaczął się częściej uśmiechać. Sprawa z Vanessą w dalszym ciągu zaliczała się do tych świeżych, codziennie pojawiały się nowe fakty dotyczące ich związku lub rozstania. Dziennikarze mieli dobrze zorientowanego informatora, który czasem nieco ubarwiał swoje historie. Nie zdziwiłam się, kiedy do głowy przyszła mi Vanessa, która w akcie zemsty zajmowała się teraz własną strategią obronną. Nie było pewności, że to właśnie ona stała za tym wszystkim, ale nawet Harry zaczął ją podejrzewać. Miewał gorsze dni, w których nie miałam szans ze wspomnieniem blondynki. Ciężko znosiłam jego ból i usilnie próbowałam, by w moim towarzystwie czuł się jak najlepiej. Przez to przywiązałam się do niego jeszcze bardziej. Nie chciałam się nawet zastanawiać, do czego więcej mogło to doprowadzić.

Pod wieczór wszystko było już gotowe. Kupiłam słodkie przekąski, zamówiłam pizzę i miałam nadzieję na parę godzin spędzonych w miłej atmosferze. Brakowało jedynie Harry'ego. Spojrzałam odruchowo na zegarek, na którym wskazówki pokazywały już kilkanaście minut po dwudziestej. Dla zabicia czasu, zebrałam wszystkie plastikowe butelki oraz wzięłam też przepełniony już kosz na śmieci. Skierowałam się schodami na dół, a po chwili wyszłam na zewnątrz. Starannie wybrukowaną ścieżką podążałam dalej na tyły apartamentów, gdzie mogłam zostawić śmieci. Zadrżałam pod wpływem gwałtownego i chłodnego wiatru, ale nawet to mnie nie zniechęciło. W okolicy panował już umiarkowany spokój. Gdzieniegdzie słychać było większy gwar dochodzący z centrum Londynu. Tym bardziej zupełnie nie spodziewałam się, że tak nagle usłyszę znajome mi głosy. Jeden z nich rozpoznałam niemal natychmiast, bowiem należał do Harry'ego. Z drugim miałam więcej problemów, ale potrzebowałam jedynie dłuższej chwili, by go zidentyfikować. Gregor.

- Spróbuj jeszcze raz wejść mi w drogę, a przysięgam, że odstrzelę ci głowę – Zedd mówił przez zaciśnięte zęby, wyraźnie rozzłoszczony, ale w jego głosie zauważyłam również nutkę rozbawienia.

- Zostaw Veronicę, bo następnym razem nie będziemy rozmawiać w takiej atmosferze – po raz pierwszy usłyszałam jak Harry wymawiał na głos moje pełne imię. Robił to z taką samą delikatnością jak zawsze, a jego pozostałe słowa naprawdę nie brzmiały zbyt miło. Potrafił być chłodny.

Usłyszałam wystrzał z pistoletu, pod wpływem czego podskoczyłam z przerażenia, zasłaniając sobie usta dłońmi, by nie zdradzić swojego położenia. Oba worki wypadły mi z rąk, lądując na trawie obok. Moje serce waliło jak oszalałe i bałam się, że ktoś mógł je usłyszeć. Starałam się unormować oddech i z ogromnym wysiłkiem powstrzymywałam spływające już po policzkach łzy. Oparłam się delikatnie o zimną ścianę budynku, mając nadzieję, że nie doszło do tragedii.

- Następnym razem to będzie twoja głowa – odezwał się w końcu Gregor, przerywając tę frustrującą ciszę.

Żałosne śmiechy Zedda i jego wspólników powoli się wyciszały, aż wreszcie niosło je już tylko echo. Wychyliłam się lekko, dostrzegając na ziemi przestrzelony na wylot kapelusz Stylesa. Zrobiłam kilka kroków do przodu, wychodząc zza budynku. Chłopak stał do mnie tyłem, upewniając się, że Gregor odszedł. Nie potrafiłam dłużej hamować wzbierającej się we mnie rozpaczy, dlatego zaczęłam cicho szlochać. Harry natychmiast się odwrócił, a nasze spojrzenia znów znalazły się na wspólnej ścieżce. Dostrzegłam na jego twarzy ogromne przerażenie, którego nie udało mu się przede mną ukryć. W tej jednej krótkiej chwili uświadomiłam sobie, że to nie były już żarty, a Harry niemal stracił życie. Przeze mnie.

*~*

OD AUTORKI:  Jest wrzesień, więc pojawiam się tak, jak obiecałam. Jak powroty do szkoły? Życzę wszystkim udanego startu, a studentom ostatnich tygodni godnego wypoczynku. Wszyscy damy jakoś radę. Z początku ten rozdział wydawał mi się nudny, ale stwierdziłam, że może być. Takie z pozoru nic nie wnoszące szczęśliwe momenty są bardzo istotne w tym opowiadaniu. Kolejny rozdział postaram się dodać jeszcze pod koniec września. Trzymajcie się ciepło x

PS1. Jak nowy szablon? Podoba Wam się?

PS2. Misie kolorowe, jeżeli tylko macie ochotę, zapraszam Was do przeczytania wywiadu ze mną, który niedawno się ukazał. Znajdziecie go tutaj.  

Rozdział 9

W pierwszej chwili przyszło mi do głowy, by go od siebie odepchnąć, zawrócić i zamknąć się w mieszkaniu na cztery spusty. Rozum podpowiadał mi, że to jedyne rozsądne rozwiązanie, dzięki któremu uchronię Harry'ego przed niebezpieczeństwem. Wiedziałam, że miał całkowitą rację i powinnam jak najszybciej zniknąć z jego życia, bowiem przez cały czas wystawiałam go na pewną śmierć. Niestety, pomimo wielu moich starań nie potrafiłam wyzbyć się wrażenia, że to właśnie Harry dawał mi bezpieczeństwo, którego potrzebowałam. Walczyłam z tym podczas jazdy autobusem na stadion, podczas czekania na niego, a także teraz. To zapewnienie było jednak silniejsze niż cokolwiek innego, a ja nie potrafiłam się temu oprzeć.

Mimowolnie podniosłam swoje ręce, delikatnie obejmując plecy chłopaka. Nie chciałam, by ta chwila kiedykolwiek minęła, nie chciałam rozmawiać ani słuchać. Potrzebowałam trwać w ciszy u boku kogoś takiego jak on. Pomimo tego, że naprawdę mu zaufałam, bałam się opowiedzieć o spotkaniu z Gregorem. Byłam przerażona tym, w jaki sposób Styles mógł zareagować. Z drugiej zaś strony, nie sądziłam, że będę w stanie wymyślić inną historię na poczekaniu. Zresztą, dobrze wiedziałam, że Harry i tak nie połknąłby haczyka. W zdaniu „Wrócił po mnie.” znalazło się już wszystko, co pozwalało na dobrą interpretację. Okłamywanie kogoś, kto naprawdę zaczął się mną interesować nie było w porządku. Zawsze jednak istniało ryzyko, że Styles będzie chciał wziąć sprawy w swoje ręce, a przecież za dosłownie parę minut miał rozpocząć się koncert. Nie mogłam pozwolić, by tysiące fanek nie zobaczyło swojego idola z mojego powodu. Musiał wyjść na scenę i zrobić to, co kochał najbardziej.

Czułam coraz bardziej nasilający się ból głowy i wciąż nie potrafiłam odpędzić się od miliona myśli. Czas płynął nieubłaganie, a my nie mogliśmy stać tak w nieskończoność. Dyskretnie nabrałam dużo powietrza do ust, odsuwając się od Harry'ego. Dopiero wtedy ciężko westchnęłam i zaczęłam bawić się swoimi palcami. Zupełnie nie wiedziałam, co powinnam powiedzieć. Wpatrywał się we mnie z zatroskaną miną, ignorując wszystkich, którzy krzątali się za kulisami i dopinali pewne sprawy na ostatni guzik tuż przed występem. Od razu poczułam, jak moje policzki powoli nabierały rumieńców, w takich sytuacjach zawsze się to zdarzało. Brunet uśmiechnął się lekko, dostrzegając moje zakłopotanie, lecz chwilę później przybrał już poważniejszy wyraz twarzy, zbliżając się do mnie.

- To Gregor, prawda? - zapytał, choć doskonale znał odpowiedź na to pytanie. - Co ci zrobił?

- Nic – rzuciłam od razu, spuszczając wzrok. - To znaczy... Rozmawialiśmy. Zastraszał mnie, groził.

- Nie powiem, że to dobrze, ale... - zawahał się, a ja momentalnie znów na niego spojrzałam. Jego oczy w końcu zaczęły błyszczeć. - Naprawdę ulżyło mi, że nic ci nie jest. Byłaś taka roztrzęsiona, a kiedy powiedziała, że chodzi o niego... Boże, myślałem, że...

Nie pozwoliłam mu dokończyć. Jednym gestem dłoni poprosiłam, by nic więcej nie mówił. Nie chciałam tego usłyszeć. Nie chciałam znów przypominać sobie strachu, który wtedy mi towarzyszył. Byłam niemalże pewna, że Gregor nie przepuści takiej okazji i po prostu mnie wykorzysta. Na szczęście nic takiego nie miało miejsca i nie chciałam nawet dopuszczać do siebie tej myśli. To było zbyt wiele. Zdawałam sobie jednak sprawę z tego, że słowa mężczyzny powinnam traktować bardzo poważnie, gdyż nigdy nie rzucał ich na wiatr. Zawsze dotrzymywał obietnic.

- Harry! - krępującą ciszę przerwało niespodziewanie nawoływanie chłopaka w blond włosach. Kojarzyłam go z porozwieszanych praktycznie po całym mieście reklam, ale nie potrafiłam przypasować do niego konkretnego imienia. Nigdy tak naprawdę nie interesowałam się zespołem Zayna, może przez wzgląd na stosunki, jakie wtedy między nami panowały. - Gdzie ty się podziewasz? Za dwie minuty wchodzimy na scenę, przygotuj się.

Blondyn rzucił w moją stronę przepraszające spojrzenie, po czym odwrócił się i odszedł. Odruchowo uniosłam głowę w kierunku zegara i rzeczywiście – już za chwilę chłopcy mieli zacząć swój koncert. Westchnęłam, mając nadzieję, że zrobiłam to wystarczająco cicho. Nie miałam pojęcia, co będę robić, gdy zostanę tutaj sama. Znajdowałam się w bezpiecznym miejscu pełnym ochroniarzy, ale mimo to, nie byłam do końca przekonana, czy powinnam tutaj przebywać i czekać na zakończenie show. Harry odwrócił się po chwili w tę samą stronę, gdzie udał się jego przyjaciel, postawił kilka kroków naprzód, ale w pewnym momencie zatrzymał się, znów na mnie spoglądając.

- Zostań – powiedział, prawie szepcząc, a ja z całych sił starałam się powstrzymać cisnące się do moich oczu łzy.

Kiwnęłam jedynie głową w akcie zgody, na co Styles tylko czekał. Zaraz po tym, czym prędzej pognał w kierunku wejścia na scenę, a kilkadziesiąt sekund później rozbrzmiały dźwięki pierwszej piosenki. Stałam przez chwilę w jednym miejscu i próbowałam choć trochę uspokoić wciąż szalejące myśli. Zgodziłam się poczekać na Harry'ego, choć tak naprawdę nie wiedziałam, co takiego mnie podkusiło. Może to, że bałam się wracać sama do pustego mieszkania? Może to, że liczyłam na odprowadzenie i krótką rozmowę z Zaynem? A może to, że po prostu zależało mi na tym, by Harry był spokojny podczas koncertu? Wszystkie te opcje wydawały się bardzo prawdopodobne, ale czułam, że nie o to chodziło. Zostałam, bo on mnie o to poprosił.

Nie byłam w stanie usiedzieć całego koncertu w jednym miejscu, nie mając żadnego zajęcia. Zdziwiłam się, że tak naprawdę nikt nie zwracał na mnie uwagi, ale wbrew pozorom otaczała mnie spora część ochroniarzy. Styliści i makijażyści krzątali się gdzieś bliżej sceny, a kiedy akurat mieli wolne ręce, rozmawiali między sobą, zapominając o całym Bożym świecie. Co jakiś czas pojawiał się również mężczyzna z ekipy, wiozący butelki z wodą dla chłopaków. Poza tym, nikt nie wchodził ani nikt nie wychodził. Czułam, jak moje powieki stawały się coraz bardziej ociężałe. Byłam wykończona, ale nie mogłam przecież tutaj zasnąć i nie chodziło wcale o to, że przeszkadzała mi głośna muzyka, śpiew czy piski fanek.

Podniosłam się z miejsca, powiadamiając ochroniarza, który stał najbliżej wyjścia o krótkim spacerze. Uśmiechnął się do mnie przyjaźnie, zapewniając, że będzie czekał na mój powrót. Z grzeczności podziękowałam, zastanawiając się, czy wszyscy z otoczenia One Direction byli tak bardzo uprzejmi. Przecisnęłam się przez rusztowania, w końcu wychodząc na zewnątrz. Odetchnęłam z ulgą, czując świeże powietrze, które przeszyło całe moje ciało. Było już dość chłodno, ale nawet to nie skłoniło mnie do powrotu. Musiałam pobyć przez chwilę sama gdzieś, gdzie mogłam swobodnie nabrać sił. Nie powinnam w ogóle ruszać się z miejsca, bowiem prawdopodobnie znajdowałam się teraz na celowniku Gregora lub jego ludzi. Nie łudziłam się, że tak nie było. Zedd miał mnóstwo możliwości i mnóstwo kontaktów, którymi zawsze się posługiwał. Kiedy tylko się na coś uparł, brnął do celu, nie zaważając na konsekwencje swoich czynów. Tym razem to ja stałam się jego zachcianką.

Odruchowo obróciłam się za siebie, kontrolując sytuację. Nie dostrzegłam nikogo podejrzanego, a mimo to na mojej skórze pojawiła się gęsia skórka. Miałam na sobie jedynie cienką bluzkę z długim rękawem, co w tych warunkach nie wystarczyło. Ponadto, zaczął padać deszcz, który w niczym mi nie przeszkadzał. Jednak kiedy usłyszałam gdzieś w oddali potężny huk, postanowiłam wrócić za kulisy. Nie wiedziałam dokładnie, ile minęło czasu, ale na dworze zrobiło się zdecydowanie ciemniej i zimniej. Otuliłam się własnymi ramionami, starając się odtworzyć poprzednią drogę. Na zewnątrz również znajdowało się sporo ochrony, więc im byłam bliżej stadionu, tym moje serce wybijało spokojniejszy rytm. Zadziwiało mnie to, z jaką łatwością Gregor panował nad moim życiem, choć tak naprawdę nic spektakularnego się nie działo. I właśnie w tym tkwiła największa tajemnica. Takim ludziom wystarczyło tylko tyle, by odpowiednio osaczyć swoją ofiarę i zaatakować w najbardziej niespodziewanym momencie. Wzdrygnęłam się na samą myśl o tym, usiłując wyrzucić z siebie te wszystkie lęki i obawy. Im dłużej się nad tym zastanawiałam, tym trudniej przychodziło mi normalne funkcjonowanie.

Pospiesznie weszłam znów na tyły stadionu, kierując się za kulisy. Minęłam tego samego ochroniarza, który tym razem posłał mi jedynie pokrzepiający uśmiech, przypatrując się mojej osobie. Musiałam wyglądać naprawdę bardzo niekorzystnie. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że przemokłam do suchej nitki. Dlaczego wcześniej nie zwróciłam na to uwagi? Westchnęłam ciężko, skręcając w lewą stronę, gdzie dostrzegłam cały zespół, kilku innych ludzi z ekipy, a także Vanessę, która stała blisko Harry'ego. Nie wiedzieć czemu, od razu poczułam się jeszcze gorzej, bowiem mimowolnie przypomniałam sobie dzisiejszą rozmowę z blondynką, o której Styles nie miał najprawdopodobniej bladego pojęcia. Kiedy tylko pojawiłam się w środku, wszystkie spojrzenia zwróciły się w moją stronę, ale prawdę mówiąc interesował mnie tylko jeden z nich. Brunet czym prędzej do mnie podszedł, zupełnie ignorując wrogie spojrzenie swojej dziewczyny. Moje serce znów zaczęło wybijać nienaturalny rytm.

- Ronnie, gdzie ty byłaś? - zapytał natychmiast, przyglądając mi się dokładnie. Zrobiło mi się go żal, a samą siebie porządnie skarciłam w myślach za to, że zachciało mi się wieczornych spacerów. - Masz pojęcie, jak bardzo się o ciebie martwiłem? Jak wszyscy się martwiliśmy? Spanikowałem, kiedy nie zobaczyłem cię za kulisami. Chciałem nawet wezwać policję! Myślałem, że...

- Harry – przerwałam mu, obawiając się tego, co przed chwilą mogło paść z jego ust. Całemu zdarzeniu przypatrywały się obce dla mnie osoby, z którymi niekoniecznie chciałam się dzielić swoimi przeżyciami. - Przepraszam, byłam tylko się przejść. Nie potrafiłam wysiedzieć na miejscu, nudziłam się. Nic mi nie jest.

- Pierwszy raz słyszę, żeby ktoś nudził się na naszym koncercie – odezwał się ten sam blondyn, który pojawił się tutaj przed występem. Doskonale wiedział, jak rozluźnić atmosferę, bowiem kilka sekund później chłopcy serdecznie się zaśmiali. Styles uśmiechnął się do mnie, kręcąc głową. - Niall Horan, miło cię poznać.

Wyciągnął w moim kierunku dłoń, którą uścisnęłam i również się przedstawiłam. Pozostali członkowie zespołu okazali się bardzo mili i teraz mogłam śmiać się ze swojej obawy przed spotkaniem ich. Swoją pozytywną energią sprawili, że w końcu poczułam się lepiej, a niezrozumiałe żarty Nialla były najlepszą rozrywką, jaką mogłam sobie zapewnić tego wieczoru. Ciągle czułam gdzieś w pobliżu wzrok Harry'ego, ale umiejętnie starałam się nie zwracać na niego uwagi. Wyglądało na to, że koniecznie chciał porozmawiać ze mną na osobności, ale nie mogłam mu pomóc. Była tutaj Vanessa, która gdyby tylko mogła, zabiłaby mnie swoim jednym spojrzeniem. Nie odstępowała bruneta na krok i ciągle poprawiała mu koszulę, chociaż ta leżała idealnie. Liam wypytywał o moje zainteresowania, rodzinę, stosunki z Zaynem i osobiście cieszyłam się, że chcieli o mnie wiedzieć tak wiele rzeczy. Niestety, komuś ewidentnie się to nie spodobało i gdyby nie to, że naprawdę ogarnęło mnie potworne zmęczenie, rzuciłabym się na tę blondynkę, która uważała się za najważniejszą.

- Wystarczy – powiedziała stanowczo, zawracając się głównie w stronę Louisa, który przymierzał się do zadania mi kolejnego pytania. - Kim ona jest, by interesowało nas to, co lubi?

- Ness, to moja kuzynka, więc bądź miła – poprosił Malik, stając od razu w mojej obronie. - To nie wymaga zbyt dużo wysiłku.

- Gość specjalny? - prychnęła głośno, ignorując całkowicie słowa Zayna, po czym jeszcze raz spojrzała na wciąż przypiętą plakietkę do mojej bluzki. - Jesteś nikim i już mówiłam ci, żebyś zostawiła mojego chłopaka w spokoju. W jakim języku mam do ciebie mówić, żebyś zrozumiała? Nie potrafiłaś dobrze upilnować nawet siostry, która teraz leży na tym przeklętym cmentarzu.

- Uspokój się, Ness! - Harry podniósł głos, pod wpływem czego cała zadrżałam. - Musimy porozmawiać. Zayn, zabierzcie ją stąd i poczekajcie na mnie, zaraz wrócę.

Jego słowa odbijały się w mojej głowie niezrozumiałym echem. Kuzyn objął mnie delikatnie w pasie, prowadząc tam, gdzie polecił mu Styles. Usiadłam na jednym z krzeseł, opierając się tyłem o ścianę. Vanessa sprawiła, że nagle cała moja złość zamieniła się we wciąż rosnącą rozpacz z powodu bezpowrotnej utraty Hope. Blondynka nie miała żadnego prawa do tego, by mnie osądzać. Nie wiedziała zupełnie nic o naszej sytuacji i o tym, co wtedy się wydarzyło. Głos z innej strony podpowiadał mi jednak, że dziewczyna miała rację i powinnam przywyknąć do myśli, że to ja byłam odpowiedzialna za śmierć siostry. Ale mimo wszystko, Vanessa wykorzystała tę informację tylko po to, ażeby uzyskać nade mną przewagę. Udało się.

Zamknęłam zmęczone powieki, usiłując zatrzymać zbierające się w kącikach łzy. Nie było to odpowiednie miejsce ani czas na okazywanie słabości. Musiałam uzbroić się w cierpliwość i poczekać, aż w końcu ktoś zaprowadzi mnie do mieszkania. Marzyłam jedynie o gorącym prysznicu i swoim ciepłym łóżku. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że tuż za ścianą Harry rozmawiał z Vanessą. Choć naprawdę nie chciałam być świadkiem ich kolejnej kłótni przeze mnie, siłą rzeczy wszystko słyszałam.

- O co ci chodzi, Harry? - zapytała dziewczyna z nutką pretensji w głosie, jakby to on zrobił coś złego. - Dlaczego cały czas widuję tę bezdomną obok ciebie? Widziałeś dzisiejszą gazetę? Ona źle wpływa na Twój wizerunek, na nasz wspólny.

- Nie obchodzi mnie to – Harry powiedział to tak pewny siebie, że przez chwilę zastanowiłam się, czy aby na pewno mówił prawdę. Te wszystkie plotki musiały go przecież w jakiś sposób dotykać. - Wiesz dobrze, w jakiej sytuacji jest Ronnie, więc, do cholery, następnym razem pomyśl lub wytrzeźwiej, zanim coś powiesz. Nie chcę widzieć cię w takim stanie na moich koncertach. Nie pomagasz.

- Nie powinieneś się z nią zadawać, to źle na ciebie wpływa.

- Jesteś ostatnią osobą, która ma prawo mówić mi, z kim mam się widywać – syknął Styles wyraźnie rozzłoszczony. Podejrzewałam, do czego zmierzał. - Nie pamiętasz już akcji w klubie? Przypomnę ci, że utrzymujesz bliskie kontakty z ludźmi, którzy wykorzystują seksualnie dziewczyny i prawdopodobnie mają coś wspólnego ze śmiercią Hope. Kiedy tak bardzo się zmieniłaś? Obudź się.

Po tych słowach nastała cisza, która nie wiedzieć czemu, stała się również krępująca dla mnie samej. Odnosiłam wrażenie, że Harry bardzo długo nosił to w sobie, czekając na odpowiedni moment, aby dziewczyna poznała jego opinię. Wciąż nie potrafiłam zrozumieć, z jakiego powodu Vanessa zadała się z tymi ludźmi i co miała z nimi wspólnego. Nie było wątpliwości, że Styles na to nie zasłużył. Najwyraźniej Vanessa nie mogła znaleźć żadnego sensownego wytłumaczenia, gdyż w dalszym ciągu milczała. Miałam ochotę zabrać stamtąd bruneta, byleby tylko nie musiał patrzeć na kogoś, kto tak bardzo go rozczarował.

- Vanesso, wiesz, że nie lubię tego robić, ale chyba nie dajesz mi wyboru – nagle odezwał się Harry, przybierając nieco spokojniejszy ton głosu. - Nie zamierzam tolerować twojej przyjaźni z Gregorem i spółką. Proszę cię o to, byś urwała z nimi kontakt na dobre.

- Nie mogę, Harry. Nie mogę.

- Nie możesz? - powtórzył zawiedziony chłopak, a ja poczułam, jak serce łamało mi się na pół. Bałam się dalszej części ich rozmowy. - A ja nie mogę być w związku z kimś, kto akceptuje wykorzystywanie niewinnych dziewczyn. Nie mogę być z osobą, która notorycznie mnie okłamuje. Aż wreszcie, nie mogę być z kimś, kto nie potrafi współczuć. Przykro mi, naprawdę jest mi przykro.

- Harry...

Znów nastała cisza. Nie potrafiłam zorientować się, co działo się teraz tuż za ścianą. Może Harry przytulał ją po raz ostatni, może całowali się na pożegnanie, a może tylko obserwowali się w milczeniu? Spodziewałam się awantury ze strony Vanessy, krzyków i błagań, ale nic takiego nie miało miejsca. Skoro blondynka nie próbowała nawet walczyć o swoje, oznaczało to, że Harry miał rację. Nie pałałam do niej sympatią, ale pomimo tego, co powiedziała, zrobiło mi się jej po prostu szkoda. Nie śledziłam życia prywatnego żadnej gwiazdy, ale ich związek wydawał się co najmniej kilkuletni. Doskonale wiedziałam, że Vanessa nie była mu wcale obojętna, choć kochała go w bardzo specyficzny sposób.

Poczułam nagle czyjąś silną dłoń na mojej talii i tuż pod kolanami. Wciąż miałam zamknięte oczy, dlatego dyskretnie wciągnęłam dużą ilość powietrza. Zapach tych perfum poznałabym nawet w środku nocy – tyle razy miałam już okazję przytulać się do bruneta, że nauczyłam się tego na pamięć. Chciałam objąć go z własnej woli, ale mimo wszystko dalej udawałam, że byłam pogrążona w głębokim śnie. Nie miałam zamiaru prowadzić rozmowy na żaden temat, a doskonale wiedziałam, że Harry mógłby od razu zasypać mnie pytaniami, których szczerze nie znosiłam. Wyglądało na to, że chwilę później znajdowaliśmy się już w samochodzie. Styles usadowił mnie ostrożnie na swoich kolanach, po czym zamilkł na dobre. Panująca wokoło cisza w ogóle mi nie przeszkadzała. Mogłam spokojnie wsłuchać się w nierównomierne uderzenia serca mojego towarzysza. Mogłam do woli napawać się zapachem jego drogich perfum, a przede wszystkim samą obecnością.

Po jakimś czasie samochód w końcu się zatrzymał, a Harry znów wziął mnie na ręce. Dziwiłam się, z jaką łatwością w miarę szybko pokonał tak dużą ilość schodów na klatce. Cicho przekręcił zamek w drzwiach i od razu położył mnie na kanapie w salonie. Szepcząc mi do ucha, polecił, bym zrobiła sobie porządną kąpiel i poświęciła trochę czasu samej sobie. Nie byłam pewna, czy chłopak zorientował się, że w ogóle nie spałam, ale nie miało to teraz żadnego znaczenia. Nie mogłam zrezygnować z tych dwóch przyjemności, a poza tym, musiałam się jakoś odświeżyć po całym dniu. Otworzyłam więc powieki, mrużąc jeszcze przez chwilę oczy. Chłopak stał do mnie tyłem, mając zamiar właśnie udać się gdzieś indziej.

- Harry? - zawołałam za nim słabym głosem, ale doskonale mnie usłyszał. Natychmiast się odwrócił, zbliżając się. Spojrzał na mnie z zaciekawieniem, uśmiechając się lekko. - Dlaczego tak się o mnie troszczysz?

Nie odpowiedział od razu. Jego blady uśmiech teraz rozpromienił się do granic możliwości, a ja nie wiedziałam, co chodziło mu po głowie. Był tak blisko mnie, że dokładnie mogłam zauważyć, jak napinał mięśnie, gdy po raz kolejny tego dnia patrzył mi prosto w oczy. Przestałam nawet zwracać uwagę na wypieki na mojej twarzy, które z pewnością już się pojawiły.

- Bo jesteś dla mnie ważna.

Harry przysunął się jeszcze bliżej i opuszkami palców bardzo subtelnie i delikatnie przejechał po moim policzku. Poczułam przeszywający mnie po całym ciele dreszcz, który zdecydowanie zaliczał się do tych przyjemnych. Później wszystko potoczyło się bardzo szybko. Niespodziewanie mój wzrok pognał w kierunku parapetu, na którym znajdowała się zwykła biała kartka papieru, a na niej widniało moje imię, napisane wielkimi literami. Harry poszedł w moje ślady, czekając, aż sama zobaczę, co się za tym kryło.

Ronnie,

Ryzykuję wiele, zostawiając tę notatkę, ale zbieram się do tego już bardzo długo. Teraz mnie na to stać. Nie możesz nikomu ufać, wciąż Cię obserwują. Conrad nie jest człowiekiem, za jakiego go masz. Conrad nie jest Twoim prawdziwym ojcem. Kiedy będę wolny, wszystko ci wyjaśnię. Obiecuję. Uważaj na siebie.

D.

*~*

OD AUTORKI: Jest dokładnie 2:25, a ja wstawiam dla Was ten rozdział. Nie chciałam zostawiać tego do rana, bo wiem, że po prostu znalazłoby się milion innych spraw i nie dokończyłabym pisać. Przepraszam, że była taka przerwa. Wracam do pisania, wracam do blogowania. Kolejny rozdział pojawi się za miesiąc, gdzieś w połowie września. Trzymajcie się ciepło x

Rozdział 8

Krzątałam się po mieszkaniu, mając pełną głowę przykrych i przytłaczających mnie myśli. Odkąd na głos opowiedziałam wszystko, co działo się ze mną przez cztery minione lata, odnosiłam wrażenie, że ta okropna historia cały czas się za mną snuła zupełnie tak, jakby chciała dodać coś więcej. Znów zatrzymałam się nieco dłużej przy Hope, uświadamiając sobie, że tak naprawdę uniknęła życia w ciągłym strachu. Nie była już skazana na upokorzenie, ból i przetrzymywanie w tak obskurnym miejscu. Wyjazd do Londynu miał być dla nas ucieczką, schronieniem, ale niestety przeoczyłam to, że przez cały czas stanowiłyśmy idealny obiekt do obserwacji. Gregor i jego ludzie tworzyli plan, dzięki któremu mogli dopaść nas w każdym momencie. W pierwszej chwili chciałam znów oddać się w wir ucieczki, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to nie miało już żadnego sensu. Odnaleźliby nas nawet na końcu świata.

Usłyszałam nagle stanowcze pukanie do drzwi. Z początku mimowolnie pomyślałam o Harrym, jednak zaraz po tym przypomniałam sobie o koncercie, o którym wspominał. Zostało w prawdzie jeszcze kilka godzin, ale z pewnością mieli pełne ręce roboty. Szybko odgoniłam od siebie wizje dotyczące uśmiechającego się w progu chłopaka, podążając w kierunku drzwi. Ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam drobną sylwetkę Eileen, za którą stał bardzo przygnębiony Zayn. Wpuściłam ich do mieszkania, nie odzywając się ani słowem. Towarzystwo kuzyna jak najbardziej mi odpowiadało, szczególnie, że zaczynałam się o niego bardzo poważnie martwić. Ciągle chodził smutny, nie miał w sobie tej energii, którą widziałam u niego za pierwszym razem, gdy spotkaliśmy się w pamiętnym sklepie. Od zobaczeniu Kayli na posterunku, jego nastrój zmienił się całkowicie. Smutek pogłębił się jeszcze bardziej po wyznaniu w liście i chociaż chłopak zarzekał się, że wszystko było w porządku i że Ferland już go nie obchodziła, tak naprawdę męczył się z tym faktem. Chciałam w jakiś sposób odwdzięczyć mu się za okazywaną mi pomoc, ale jedyne co mogłam zrobić w tej sytuacji, to wspieranie go. Nie chciał już niczego wyjaśniać z Kaylą, a ja nie zamierzałam na niego naciskać i wbrew jego woli nakazywać, by udał się pod jej nowy adres. Potrafiłam go zrozumieć, bowiem dziewczyna naprawdę bardzo go zraniła, a poza tym uważałam, że ich związek nie miałby przyszłości. Kayla z tak mroczną przeszłością jak moja, nie miała prawa wciągać w to wszystko kogoś takiego jak Zayn, który i tak wiedział już o kilku jej problemach. W tym momencie poczułam ukłucie w sercu, bowiem przypomniałam sobie, w jakiej sytuacji sama postawiłam Harry'ego. Wiedział dosłownie o wszystkim, a to narażało go na ogromne niebezpieczeństwo. Mimo tego, nie potrafiłam wyzbyć się uczucia wciąż ogarniającej mnie ulgi, za każdym razem, gdy tylko sobie o tym przypomniałam.

Jeśli chodziło o Eileen, niechętnie znosiłam jej obecność tutaj. Kiedy tylko zjawiła się w Londynie, żywiłam do niej wielką urazę, jednak okazała mi wiele wsparcia i miłości w trudnych dla mnie chwilach po śmierci Hope, a w naszych relacjach zdołała przełamać się chociażby połowa muru. Niestety, swoim zachowaniem na pogrzebie udowodniła, że nie była warta mojego przebaczenia i że tak naprawdę przez ostatnie dwa lata bardzo się zmieniła. Nigdy nie pokazywała się od takiej strony, jednak mogłam tylko przypuszczać, że to za sprawą Conrada. U jego boku miała wszystko, czego tylko potrzebowała, często wyprawiała drogie przyjęcia, spotykała się ze swoimi znajomymi i na nic nie mogła narzekać. Nigdy szczególnie nie szczyciła się swoją pozycją, bowiem nie należeliśmy do najbogatszych rodzin w Nowym Jorku, ale z drugiej strony mieliśmy wystarczająco dużo pieniędzy, by pozwolić sobie na różnego rodzaju luksusy. Nie rozumiałam, dlaczego tak bardzo się zmieniła.

- Ronnie... - zaczął niepewnie Zayn, na którego spojrzałam zdziwiona. - Nie miej żalu do Harry'ego, za bardzo na niego naciskałem, to moja wina. Wszystko mi powiedział.

Dopiero teraz dotarło do mnie to, dlaczego Malik przyszedł tak bardzo przygnębiony. Na sercu zrobiło mi się od razu cieplej, bowiem oznaczało to, że tak naprawdę Zayn przejmował się moim losem. W gruncie rzeczy cieszyłam się, że miałam kogoś takiego przy sobie. Kuzyn był mi bardzo potrzebny, choć nie zdawał sobie z tego nawet sprawy. Moja wdzięczność za wszystko, co dla mnie zrobił, odkąd spotkaliśmy się po raz pierwszy w Londynie, nie znała granic. Szybko powróciłam myślami do tego, co właśnie powiedział. Nie byłam na nikogo zła. Harry wyświadczył mi ogromną przysługę, bowiem nie musiałam opowiadać tej historii drugi raz, a doskonale wiedziałam, że Malik zasługiwał na to, by ją poznać. Co prawda, Styles nie odtworzył jej słowo w słowo, ale jakkolwiek nie została powiedziana – robiła wrażenie. Podniosłam swój smutny wzrok, przyglądając się chłopakowi. Chwilę później wtuliłam się w jego ramiona, czując się bezpiecznie.

- W porządku – odparłam cicho, wciąż nie podnosząc głowy. - Pewnie jeszcze długo zwlekałabym z tym, żeby ci powiedzieć. Dobrze, że po prostu już wiesz. Ulżyło mi.

- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - zapytał stanowczo, jednak w jego głosie nie dostrzegłam żadnej złości czy pretensji. - Na pewno coś bym wymyślił.

- Co byś zrobił? - odsunęłam się od niego, patrząc mu prosto w oczy. - Byłam u twoich rodziców, o wszystkim im powiedziałam, ale nie kiwnęli nawet palcem. Bali się, że jeśli mi pomogą, twoim siostrom przytrafi się to samo, więc odwrócili się ode mnie. Zresztą, nie tylko oni.

Tym razem przeniosłam wzrok na przysłuchującą się naszej rozmowie Eileen, w oczach której dostrzegłam łzy. Musiałam mocno się postarać o to, by nie wybuchnąć płaczem, bowiem byłam zdecydowanie za słaba. Chciałam, żeby emocje jakie pokazywała kobieta, okazały się prawdziwe, ale mimo wszystko nie potrafiłam znów jej zaufać. Szczególnie, że sama bardzo dobrze znała tę historię, ale nic nie zrobiła. Wróciła pokornie do Conrada i zapomniała o istnieniu swoich córek. Dostrzegłam pytające spojrzenie Zayna, na co jedynie ciężko westchnęłam. Trudno było mi do tego powracać, tłumaczyć wszystko od początku, ale Malik niczego nie wiedział. Nie miał pojęcia, z jakiego powodu żywiłam tak wielką urazę względem Eileen. Mógł się domyślać, ale nie sądziłam, że uwierzyłby, że kobieta po prostu nas zostawiła i skazała na ciągłe życie w strachu.

- Conradowi udało się zamknąć Eileen w zakładzie psychiatrycznym, zrobił to celowo, żeby nikt nie przeszkadzał mu w realizacji planów – szepnęłam, czując ogarniającą mnie złość na samo wspomnienie tamtych chwil. - W dniu ucieczki odwiedziłam ją i błagałam, by w jakiś sposób nam pomogła. Została wierna Conradowi, który ją zastraszał. Była naszą ostatnią nadzieją, ale również zawiodła.

- Gdybym mogła cofnąć czas, postąpiłam inaczej – odezwała się ciemnowłosa kobieta, zbliżając się do mnie o kilka kroków. Tak naprawdę nie chciałam słuchać jej marnych wyjaśnień, nie zasługiwała na kolejną szansę. - Przepraszam za swoje zachowanie na pogrzebie Hope, nie wiem, co we mnie wstąpiło. Przyjechałam tutaj naprawić relacje z tobą, rozwód z twoim ojcem miał być na to dowodem, a tymczasem wszystko zepsułam.

- Wciąż nie rozumiesz, co mam ci za złe? - spytałam zdziwiona, nie nabierając się na spływające po jej policzkach łzy. Starałam się być twarda. - Nie chodzi tylko o to, że potraktowałaś Hope, jakby nic dla ciebie nie znaczyła. Nie potrafię wybaczyć ci tego, że nie kiwnęłaś nawet palcem, żeby powstrzymać Conrada przed tym, co mi robił. Nie masz pojęcia, przez co przechodziłam.

- Pamiętasz nasze rozmowy o wyjeździe z Nowego Jorku? - całkowicie zmieniła temat, nie odnosząc się do tego, co przed chwilą jej zarzuciłam. Ze zrezygnowaniem kiwnęłam tylko głową. - Próbowałam nakłonić cię w ten sposób do ucieczki, bo wiedziałam, co szykuje dla ciebie Conrad. Nie mogłam tego powiedzieć na głos, wszędzie założył podsłuch. Kiedy przyszłaś do zakładu, byłaś tak bardzo zdeterminowana. Wiedziałam, że sobie poradzicie. Musiałam wrócić do twojego ojca, żeby się nie zorientował.

- I trwało to aż dwa lata? - zadrwiłam, nie wierząc w ani jedno jej słowo. Mój dobry nastrój po przeczytaniu notatki od Harry'ego pękł w ułamku sekundy jak bańka mydlana. Uczucie złości jeszcze bardziej spotęgowało. - Miałaś wystarczająco dużo czasu, żeby nas znaleźć i z nami zostać. Razem na pewno dałybyśmy radę. Teraz nic już nie będzie takie samo, Hope odeszła.

Wyminęłam Eileen, rzucając jednocześnie w stronę Zayna przepraszające spojrzenie. Pognałam do swojej sypialni, zamykając za sobą drzwi. Nie miałam ochoty dłużej wysłuchiwać kłamstw, które kobieta miała do zaoferowania. Próbowała na nowo zdobyć moje zaufanie, jednak nie zamierzałam ułatwiać jej zadania w żaden sposób. Nie wyobrażałam sobie, że mogłabym wybaczyć Eileen w najbliższym czasie, ale nie wykluczałam też takiej możliwości. Potrzebowałam sporo czasu, żeby wszystko dokładnie sobie poukładać, przemyśleć i zobaczyć, że nie było innego wyjścia z tej sytuacji. Czy mogłam obwiniać Eileen za nieudzielenie pomocy, kiedy sama jej potrzebowała? Wiedziałam, że uraza będzie gościła jeszcze długi czas w moim sercu, ale miałam szczerą nadzieję na to, że któregoś dnia spory między nami ustaną.

Przeniosłam wzrok na nocną szafkę, na której Harry zostawił łańcuszek. Wzięłam go do ręki, obracając i dokładnie oglądając. Uśmiechnęłam się na samą myśl o nim, zakładając błyskotkę na swoją szyję. Chłopak podarował mi coś, co naprawdę miało dla mnie wielkie znaczenie. Ogromnie doceniałam jego miły gest, zdałam sobie sprawę, że ten łańcuszek już na zawsze będzie mi o nim przypominał. Usłyszałam za sobą dźwięk otwieranych drzwi, w których zobaczyłam sylwetkę Zayna. Uśmiechnął się do mnie nieśmiało, zajmując miejsce obok na łóżku. Objął mnie ramieniem, a ja delikatnie ułożyłam na nim swoją głowę. Siedzieliśmy tak dłuższą chwilę, nie potrzebowaliśmy rozmawiać, bowiem żadne słowa nie potrafiły oddać tego, co oboje odczuwaliśmy. Cieszyłam się, że moje kontakty z Malikiem uległy tak diametralnej przemianie przede wszystkim dlatego, że zdałam sobie sprawę, iż to nie on ponosił winę za decyzje swoich najbliższych. To prawda, kiedyś w ogóle nie przejmował się losem innym, widział jedynie czubek własnego nosa, jednak teraz nie było ani śladu po tamtym chłopaku. Troszczył się o mnie, chciał, bym czuła się tutaj w Londynie jak najlepiej. Miałam również pewność, że jeśli zaszłaby taka potrzeba, zrobiłby wszystko co w jego mocy, żeby tylko mnie ochronić.

- Eileen już wyszła – odezwał się niespodziewanie, a na dźwięk jej imienia nieco zadrżałam. - Powiedziała, że da ci trochę czasu i później się odezwie.

Odetchnęłam z ulgą na wieść o tym, że nie będę musiała dłużej znosić obecności ciemnowłosej kobiety, która dzisiejszego dnia nie była w stanie do niczego mnie przekonać. Wydarzyło się zbyt wiele rzeczy naraz, a ja nie zamierzałam podejmować zbyt pochopnej decyzji. Poza tym, nie do końca wiedziałam, czy Eileen faktycznie mówiła prawdę, czy po prostu tylko się zgrywała. Jej zachowanie na pogrzebie Hope było nie do zaakceptowania i bałam się, że takie sytuacji mogły powtórzyć się w przyszłości. Nie chciałam, by stała się powodem mojego cierpienia.

Zayn wręczył mi plakietkę z moim imieniem i nazwiskiem, a pod spodem widniał ukośny napis „gość specjalny”. Spojrzałam na niego pytająco, uśmiechając się do siebie.

- Możesz przyjść przed, w czasie lub po koncercie za kulisy – wyjaśnił spokojnie, a jego kąciki ust również uniosły się ku górze. - Z tym cudeńkiem nikt nie będzie robił żadnych problemów, więc jeśli tylko będziesz miała ochotę, czekamy. Pozostali na pewno chętnie cię poznają.

- Dziękuję – ścisnęłam mocniej plakietkę zupełnie tak, jakby miała mi się za chwilę zgubić. Nie miałam pewności, że skorzystam z tej okazji, jednak po raz kolejny gest ze strony chłopaka sprawił mi ogromną przyjemność.

Chciał, żebym na dobre weszła w jego życie i gdyby nie moja nieciekawa przeszłość, bez zastanowienia przystałabym na tę propozycję. W takiej sytuacji nie chciałam i przede wszystkim nie mogłam narażać bliskich mi osób oraz ich przyjaciół. Towarzystwo, w którym mimowolnie się obracałam, należało do wyjątkowo mściwych i bezlitosnych. Po kilkunastu minutach Zayn pożegnał się ze mną, pędząc szybko do swoich przyjaciół, by przygotować się na wieczorny koncert. Byłam pewna, że już i tak miał na koncie niezłe spóźnienie, ale to jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że w wyjątkowy sposób okazywał mi swoją troskę.

Po wyjściu kuzyna, moje myśli znów zaczęły potworny galop, z którym nie miałam siły się zmierzyć. Nie mogłam siedzieć w czterech ścianach, zastanawiając się nad tym, co innego mogło się wydarzyć i jak wtedy wyglądałoby moje życie. Byłoby na pewno lepsze i o wiele szczęśliwsze, ale nie dało się cofnąć czasu i wymazać najgorszych wspomnień, jakie zakorzeniły się na dnie mojego serca. Zabrałam drobne pieniądze, które kiedyś zostawił dla mnie Malik i postanowiłam wyjść z apartamentu. Kontakt z ludźmi miał poprawić mi nastrój i sprawić, bym bardziej otworzyła się na nowe znajomości. Trudno przychodziło mi zaufanie, nie szastałam nim na prawo i lewo i może właśnie z tego powodu ludzie bardzo często się mną męczyli. Nie miałam żadnych przyjaciół, jedynie Kaylę, która w pewnym sensie mnie zdradziła i zawiodła wiarę, jaką w niej pokładałam. Przez ostatni czas mogłam polegać tylko na sobie samej, przyzwyczaiłam się do takiego stanu rzeczy i nie potrzebowałam rzeszy fałszywych znajomych.

Zamknęłam drzwi, sprawdzając kilkukrotnie czy aby na pewno przekręciłam zamek. Obróciłam się na pięcie, a moim oczom ukazała się szczupła sylwetka Vanessy, dziewczyny Harry'ego. Minęło parę minut zanim zorientowałam się, że blondynka przyszła z wizytą właśnie do mnie. Zanim zdołałam wypowiedzieć jakiekolwiek słowo, rzuciła pod moje nogi codzienną gazetę, podchodząc bliżej.

- Trzymaj się od Harry'ego z daleka – krzyknęła na cały korytarz, a ja jedynie się skrzywiłam, czując jak moje serce wybijało szybszy rytm. - Nie wiem, dlaczego Harry się z tobą zadaje, podejrzewam, że jak zwykle chciał pokazać się z tej lepszej strony i zrobić na kimś wrażenie. Przez znajomości z kimś takim jak ty wypisują bzdury o moim związku. Nie pokazuj się więc w jego pobliżu, bo gorzko tego pożałujesz. Obiecuję.

Wpuściłam jej słowa jednym uchem, a drugim szybko wypuściłam. Nie przywiązywałam do nich szczególnej wagi, bowiem wiedziałam, że Vanessa była po prostu zazdrosna, a co więcej – uważałam, że miała do tego pełne prawo. Na jej miejscu również nie czułabym się komfortowo, gdyby mój chłopak wolał spędzać czas z kimś tak naprawdę obcym niż z najbliższą mu osobą. Nie mogłam jednak zabronić Harry'emu odwiedzania mnie, a nawet jeśli postąpiłabym w ten sposób – Styles nigdy nie dostosowałby się do moich zaleceń. Znałam go dość krótko, jednak zdołałam się przekonać, że był bardzo zdeterminowaną i upartą osobą. Mimo wszystko darzyłam go ogromną sympatią i żadne słowa nie mogły już tego zmienić.

Z zaciekawieniem podniosłam gazetę, spoglądając na pierwszą stronę, na której dostrzegłam zdjęcie z Harrym podczas pogrzebu Hope. Nie robiliśmy nic, z czego należało wywołać tak wielki skandal, jednak właśnie w tym momencie zrozumiałam, jak działa świat showbiznesu. Według dziennikarzy sławni ludzie nie mieli żadnego prawa do prywatności i normalnego życia. Zaczęłam szczerze współczuć Harry'emu, Zaynowi i pozostałym członkom zespołu, ponieważ taka kolej rzeczy oznaczała, że musieli pilnować się na każdym kroku. Poza tym, zdawałam sobie sprawę, że nie mieli na głowie jedynie wszędzie czających się fotoreporterów, ale także cały zarząd, który nie życzył sobie takiego typu sytuacji. Westchnęłam ciężko, odkładając gazetę na jeden z parapetów na korytarzu. Wróciłam na swoje miejsce, stając naprzeciwko blondynki, która cały czas uważnie mnie obserwowała. W jej oczach dostrzegłam, że naprawdę uważała mnie za zagrożenie.

- Nie powinnaś zadawać się z tymi ludźmi – nawiązałam do sytuacji w klubie, gdzie zupełnie niespodziewanie spotkałam Vanessę, siedzącą na kolanach nieznanego mi mężczyzny. Nie musiałam niczego wyjaśniać, dziewczyna doskonale wiedziała, o czym mówiłam. - Nie można im ufać, bo w końcu zrobią z tobą to, co będzie im się żywnie podobało.

- Nie musisz mówić mi, z kim powinnam się spotykać, a z kim nie – Vanessa prychnęła pod nosem, krzyżując ręce na piersiach. - Lepiej zajmij się swoim niezbyt udanym życiem.

Kiwnęłam jedynie głową z niedowierzaniem, wymijając rozmówczynię, po czym skierowałam się w stronę wyjścia. Zamierzałam znaleźć najbliższą kwiaciarnię, wybrać najpiękniejszy bukiet róż i chciałam jak najszybciej udać się na grób siostry. Byłam pewna, że właśnie w tamtym miejscu miałam okazję na spokój i całkowite wyciszenie wciąż szalejących myśli. Ostatnia uwaga Vanessy sprawiła, że moja złość znów na moment powróciła, chociaż starałam się ją skutecznie ignorować i nie dopuszczać, by wyszła na zewnątrz. Postanowiłam, że dzisiejszego wieczoru nie zjawię się na koncercie One Direction z obawy przed spotkaniem Quinn.

Nie wiedzieć czemu, owładnęły mną głębokie przemyślenia na temat tej uroczej blondynki, która miała zaszczyt zostać tak bliską osobą Harry'ego. Miała wielkie szczęście, że Styles się nią zainteresował. Poza tym, odnosiłam wrażenie, że Vanessa ukrywała prawdziwą część siebie, stając się arogancką, zazdrosną i władczą dziewczyną. Byłam pewna, że towarzystwo Gregora, Seana i pozostałych wpłynęła na nią negatywnie. Zaczynałam mimowolnie coraz bardziej martwić się o Harry'ego, bowiem nie tylko ja narażałam go na niebezpieczeństwo.

Po około godzinie dotarłam na cmentarz, podążając w kierunku grobu Hope. Paliły się dwa nowe znicze, a więc ktoś regularnie ją odwiedzał. Od razu zrobiło mi się cieplej na sercu, nawet jeśli tą osobą miała okazać się Eileen. Przykucnęłam przed nagrobkiem, zostawiając na nim bukiet kwiatów. Przymknęłam na chwilę zmęczone powieki, wsłuchując się jedynie w przepiękny śpiew ptaków oraz w odgłos szumiącego wiatru. Gdzieniegdzie pojawiały się stłumione głosy innych ludzi, jednak nawet one nie zdołały przeszkodzić mi w tej chwili wytchnienia. Zaczęłam jeszcze raz dokładnie analizować to, co stało się w przeciągu ostatnich tygodni i zdałam sobie sprawę, że moje życie nabrało tempa, przed którym zawsze chciałam się uchronić. Zdarzyło się wiele rzeczy, które przyprawiały mnie o dreszcze na całym ciele. Musiałam pogodzić się jednak z losem, jaki został dla mnie przygotowany i nic nie mogłam z tym zrobić.

Kiedy szarość powoli zaczęła ogarniać Londyn, podniosłam się z miejsca, chcąc jak najszybciej zdążyć przed zapadnięciem całkowitego zmroku. Przez ostatnie dwa lata zdążyłam dobrze poznać okolice stolicy Wielkiej Brytanii, wiedziałam, których uliczek należało szczególnie unikać, ale nigdy nie narażałam samej siebie czy Hope na dodatkowy strach. Skręciłam w ulicę, która idealnie wyprowadzała na teren, gdzie znajdował się apartament Zayna. Podążałam szybkim i stanowczym krokiem, przeklinając w duchu, że akurat tego wieczoru latarnie na całej długości drogi musiały się popsuć. W pewnym momencie usłyszałam drobne kroki tuż za sobą. Przyspieszyłam, choć wiedziałam, że popełniłam ogromny błąd. Ogarnął mnie paraliżujący strach, który jeszcze bardziej mnie zestresował. Od razu pomyślałam o szybkiej ucieczce, jednak moje nogi jak na złość odmówiły mi posłuszeństwa. Nagle poczułam na sobie męską dłoń, którą osobnik zasłonił mi usta, bym nie mogła krzyczeć. Gwałtownie zepchnął mnie w jedną ze ślepych, tym razem oświetlonych uliczek, po czym odwrócił mnie w swoją stronę. Nie zdziwiłam się specjalnie, gdy przed oczyma zobaczyłam Gregora, ale mimo wszystko cała zaczęłam drżeć.

- Myślałaś, że to koniec, Cooper? - poczułam jego oddech na swojej szyi, a w okolicach klatki piersiowej ścisnęło mnie jeszcze bardziej. Teraz mogłam spodziewać się po nim dosłownie wszystkiego. - Cały czas mieliśmy cię na celowniku, a ty naiwna wierzyłaś, że daliśmy sobie spokój.

- Nie wiesz, w co wierzyłam, ani co sobie myślałam – wycedziłam przez zaciśnięte zęby, starając się odepchnąć rękoma od siebie jego ciało, jednak przywarł zbyt mocno. - Nie wystarczy ci to, że zabiłeś moją siostrę?

- Nie mam z tym nic wspólnego, mówiłem ci już – uśmiechnął się złośliwie, przesuwając opuszkiem palca po moim policzku. - Przyjdziemy po ciebie w najmniej oczekiwanym momencie, obiecuję ci to. To nie koniec.

Po wypowiedzeniu tych słów odsunął się ode mnie na bezpieczną odległość, jednak wciąż nie spuszczał ze mnie wzroku. Odetchnęłam z ulgą, zauważając, że gestem dłoni nakazywał mi oddalenie się. Serce zdawało się wyskoczyć z mojej piersi, jednak mimo wszystko starałam się nie działać zbyt pochopnie. Jeden fałszywy ruch, a Gregor w mig znalazłby się przy mnie, ciągnąc do swojego królestwa. Postawiłam kilka kroków naprzód, nie odwracając się w ogóle za siebie. Byłam cała roztrzęsiona i jak najszybciej pragnęłam znaleźć się z dala od tego mężczyzny. Niestety, w pewnym momencie poczułam mocny uścisk na swoim ramieniu i mimowolnie się odwróciłam.

- Przekaż Kayli, że doskonale wiemy, gdzie się znajduje – zakomunikował, rozglądając się dookoła. - Przed nami nie ma ucieczki.

Odszedł, nie mówiąc nic więcej. Zwróciłam się z powrotem w poprzednią stronę, chcąc wyjść na bardziej ruchliwą ulicę. Stanęłam na środku niej, gorączkowo zastanawiając się, co powinnam teraz zrobić. Bałam się wrócić do mieszkania, spędzając tam samotnie noc. Wiedziałam, że nie byłabym w stanie nawet zmrużyć oka, ale ciągły strach również mi nie odpowiadał. Nie mogłam włóczyć się po londyńskich ulicach i narażać się na spotkania z niebezpiecznymi bezdomnymi. Pozostawała jedyna opcja, którą od samego początku skutecznie wypierałam ze swojej świadomości. Miałam go nie narażać, ale Harry siedział w tym po uszy, choć tak naprawdę nie zdawał sobie z tego sprawy, a ja nie chciałam dopuszczać do siebie tej myśli. Nie chciałam wiedzieć, że z mojego powodu mogłaby stać się mu krzywda. Ale tym razem nie miałam wyboru.

Złapałam autobus, kierujący się na Wembley Stadion, gdzie obecnie znajdował się zespół. Miałam nadzieję, że zdołam dotrzeć na miejsce zanim rozpocznie się koncert. Sprawdziłam w kieszeni swojej kurtki czy aby na pewno zabrałam ze sobą plakietkę, którą popołudniu wręczył mi Zayn, a gdy tylko wyczułam ją palcami, ciężko westchnęłam. Zajęłam pojedyncze miejsce najbliżej kierowcy i oparłam głowę o szybę. Podróż nie trwała zbyt długo, ale musiałam przyznać, że taka forma transportu sprawiła, że poczułam się jeszcze bardziej zmęczona niż przedtem. Doskonale znałam również i tę część Londynu, dlatego bez problemu znalazłam stadion. Przypięłam plakietkę do swojej białej bluzki i jak najszybciej pognałam w stronę tłumu, czekającego przed wejściem. Ochroniarze wpuścili mnie do środka bez żadnych pytań, a następnie zaprowadzili za kulisy, gdzie miałam nadzieję spotkać Zayna lub Harry'ego. Spojrzałam na wiszący na ścianie zegarek, który wskazywał, że do rozpoczęcia koncertu zostało siedem minut. Przechadzałam się tam i z powrotem, niecierpliwie czekając na pojawienie się chłopaków. Kolejne minuty mijały, a moje zdenerwowanie zaczęło rosnąć coraz bardziej. Czułam, że nadchodziła fala rozpaczy, jednak na razie starałam się ją skutecznie zahamować. Bałam się jednak, że w tej walce mogłam ponieść porażkę.

Odwróciłam się za siebie, a moim oczom ukazał się Harry, który stał do mnie tyłem i rozmawiał z jednym z ochroniarzy. Miałam ochotę do niego podbiec, jednak jak zaczarowana pozostałam na swoim miejscu.

- Harry... - wysiliłam się jedynie na ledwo słyszalny szept, jednak Styles momentalnie zamarł, a niedługo po tym obrócił się, przerywając rozmowę z mężczyzną. W moich oczach pojawiły się łzy.

- Ronnie? - zapytał zdziwiony, podchodząc bliżej. Miał zatroskaną twarz, naprawdę się o mnie martwił, ale mimo to bałam się powiedzieć mu o tym, co niedawno się zdarzyło. - Co się stało? Dlaczego jesteś taka roztrzęsiona?

- Wrócił po mnie – powiedziałam w jego stronę czując, jak załamywał mi się głos. Nie wytrzymałam towarzyszącego mi napięcia, złamałam się.

Zakryłam twarz dłońmi, odwracając się od chłopaka. Nic więcej nie musiałam wyjaśniać, bowiem doskonale zdawałam sobie sprawę, że Styles wiedział, o kim mówiłam. Starałam się głęboko oddychać, jednak wciąż napływające do moich oczu łzy skutecznie mi to uniemożliwiały. Krótką chwilę później poczułam na swoich ramionach jego dłonie, ostrożnie obrócił mnie w swoją stronę. Bez wypowiedzenia żadnych słów, Harry przytulił mnie do siebie, mocno obejmując.

Od tego momentu należał do mojego świata.  

*~*

OD AUTORKI: W końcu jestem! Trwało to długo, zdecydowanie za długo, ale nie mam zamiaru jakoś specjalnie się usprawiedliwiać - wena na ten rozdział gdzieś sobie poszła i siłą wróciła dopiero dzisiaj. Całość jest taka w miarę, ale no nie wiem. Oby kolejny pisało mi się znacznie lepiej. Jak Wam się podoba nowy wygląd? Siedziałam nad nim dosłownie kilka dobrych godzin, ale jestem z siebie dumna. Do szybkiego napisania!